Γιάννης Ρίτσος

Το κλάμα του κρέμεται στο απόγευμα
σαν το κουρελιασμένο χαρταητό στα σύρματα του τηλέγραφου.
Κι οι μανάδες, πίσω απ” τα τζάμια, συλλογιούνται, συλλογιούνται:
ένα σανιδένιο τραπέζι δίχως ψωμί,
τ” άπλυτα ρούχα πεταμένα στην καρέκλα,
το στρογγυλό φεγγίτη της φοιτητικής σοφίτας με το σταχτί δειλινό φως
πούναι σα μια παλιά πλάκα γραμμόφωνου
μ” ένα τραγούδι που δεν το τραγουδάει πια κανένας.
Όμορφο τραγουδάκι – το ξεχάσαμε –
Κάτι έλεγε γι” αγάπη στην εξοχή,
για ένα σπιτάκι μες στα πεύκα,
ένας πράσινος πάγκος κι ο αποσπερίτης
φωτίζοντας δυο στόματα που φιλιούνται

ΡΙΤΣΟΣ