Οι άνθρωποι, ικανοποιώντας τις ανάγκες τους κάτω από διάφορες συνθήκες και με διαφορετική προσωπική ζωή ο καθένας, μαθαίνουν ποικίλα είδη τεχνικών και ενεργειών που εγγυώνται την ικανοποίηση των αναγκών τους. Όταν λέμε μαθαίνουν, παίρνουμε υπόψη τη φυσιολογική διαδικασία σχηματισμού των εξαρτώμενων αντανακλαστικών, όπως την αντιλαμβάνονται ο Pavlov και ο Thorndike.

Ας υποθέσουμε ότι το άτομο βρίσκεται σε κατάσταση έντασης της μη ικανοποίησης κάποιας ανάγκης. Αν η ανάγκη εξωτερικού ερεθίσματος και η εκτελούμενη από το άτομο δραστηριότητα μειώνουν αυτή την ένταση, τότε μεταξύ αυτού που προκαλεί το ερέθισμα, της δραστηριότητας και της μείωσης της έντασης σχηματίζεται εξαρτώμενο αντανακλαστικό, δηλαδή δημιουργείται μάθηση. Το άτομο γνωρίζει πλέον τι πρέπει να κάνει σε ανάλογες συνθήκες, όταν μελλοντικά εμφανιστούν σήματα έντασης.

Η διαδικασία εξατομίκευσης των τρόπων ικανοποίησης των αναγκών προσδιορίζεται κυρίως από τρεις παράγοντες: συγκεκριμενοποίηση, νοητικοποίηση και κοινωνικοποίηση.

Η συγκεκριμενοποίηση των τρόπων ικανοποίησης των αναγκών θεμελιώνεται στο ότι κάθε ανάγκη ικανοποιείται με συγκεκριμένο τρόπο και ότι ο αριθμός των τρόπων είναι περιορισμένος, έτσι ώστε η ετοιμότητα χρήσης αναποτελεσματικού ή μη τρόπου μειώνεται, ενώ η χρήση άλλων τρόπων ενισχύεται. Στη διαπίστωση αυτή περιέρχεται ο σχηματισμός των ατομικών γνωρισμάτων στη συμπεριφορά του ανθρώπου. Η διαδικασία αυτή στην καθημερινή πρακτική οδηγεί στην ενίσχυση της εξέλιξης ενός ή περισσότερων τρόπων ενέργειας, με τη βοήθεια των οποίων το άτομο ικανοποιεί την συγκεκριμένη ανάγκη.

Η νοητικοποίηση των αναγκών εστιάζεται στην αντανάκλαση που έχει στην συνείδηση το περιεχόμενο της ανάγκης ή κάποιων πτυχών της (παραστάσεων, ιδεών). Η νοητικοποίηση καθιστά εφικτή τη συνειδητοποιημένη συμμετοχή του ανθρώπου στη συγκεκριμενοποίηση των τρόπων ικανοποίησης των αναγκών και μπορεί να ασκήσει ουσιαστική επίδραση στη δραστηριότητα που ικανοποιεί την ανάγκη. Παράδειγμα: η συνειδητοποίηση του τρόπου συμπεριφοράς μας σε μια συγκεκριμένη κατάσταση είναι αποτέλεσμα που προκύπτει από την ικανοποίηση κάποιας ανάγκης και μπορεί να οδηγήσει μέχρι τη δημιουργική αναζήτηση άλλων τρόπων ενέργειας, οι οποίοι να ανταποκρίνονται λιγότερο στη συνείδηση και να αφυπνίζονται στη σωστή επιλογή κινήτρων.

H κοινωνικοποίηση θεμελιώνεται στην υποταγή των νόμων ικανοποίησης της ανάγκης σε ορισμένες αξίες αποδεκτές από την κοινωνία στην οποία ζούμε. Η αποδοκιμασία ενός τρόπου ενέργειας ή η αποδοκιμασία ενός άλλου, σε εξάρτηση από τα ηθικά πρότυπα, οδηγεί σε χαρακτηριστική κοινωνική ενοποίηση των τρόπων ικανοποίησης της ανάγκης.

Έτσι λοιπόν, οι τρεις παραπάνω παράγοντες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζεται ατομικό στυλ της ζωής. Το ιδιαίτερο στυλ κάθε ανθρώπου στη ζωή αποτελεί δείκτη της εμπειρίας του στα πλαίσια των προσωπικών του δυνατοτήτων.

Είναι σημαντικό για το ζήτημα που μας απασχολεί να υπογραμμιστεί ότι αυτοί καθευατοί οι τρόποι ικανοποίησης των αναγκών δεν μπορούν να μετατραπούν σε ανάγκες. Για παράδειγμα η συλλογή βιβλίων, η οποία είναι ικανοποίηση μιας προσανατολιστικής ανάγκης, μπορεί να γίνει από μόνη της ανάγκη και να εξελιχθεί σε βιβλιοφιλία, ενώ η επιδίωξη συγκέντρωσης της προσοχής στον εαυτό του να οδηγήσει μέχρι τη συμμετοχή σε κοινωνική εργασία. Επομένως στη διαδικασία εξατομίκευσης των γενικών αναγκών ανακύπτουν νέες και μάλιστα αναρίθμητες ατομικές ανάγκες. Η ικανοποίηση των αναγκών αποτελεί προϋπόθεση της φυσιολογικής λειτουργίας του ατόμου.

Ο σύγχρονος άνθρωπος αισθάνεται ότι έχει πολυάριθμες ανάγκες οι περισσότερες από τις οποίες χαρακτηρίζονται από σύντομη ενέργεια. Πχ, οι πιο πολλές κοινωνικές ανάγκες εμφανίστηκαν στα πλαίσια της κοινωνικής ζωής. Μερικές απ’ αυτές είναι δυνατόν ν’ αποκτήσουν μεγαλύτερη διάρκεια, ακόμα και να γίνουν μόνιμες, όπως πχ, η ανάγκη για κάπνισμα. Όταν στην βάση των κοινωνικών αναγκών βρίσκεται η ματαίωση, οι ακαθόριστες επιθυμίες  μετατρέπονται συχνά σε ανάγκες: ανάγκη για σπίτι, αυτοκίνητα κά, Με την εξέλιξη του πολιτισμού οι ανάγκες αυξάνονται, αλλά σε κάθε ζωντανή ύπαρξη υπάρχουν πάντα βασικές ανάγκες, η ικανοποίηση των οποίων είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης του ατόμου και διατήρησης του είδους. Οι διαδικασίες παραγωγής των αναγκών για την ικανοποίηση των αναγκών στον άνθρωπο εξασφαλίζουν σε σημαντικό βαθμό την ομοιόσταση, η οποία αποτελεί θεμελιώδη νόμο και δεν εξαρτάται από τη συμπεριφορά του, η οποία ρυθμίζει τις σύνθετες συμπεριφορές του με το εξωτερικό περιβάλλον. Αυτό βεβαίως μπορεί να πραγματοποιηθεί με αμοιβαία ενέργεια μεταξύ δύο συστημάτων. Η αλληλεπενέργεια μεταξύ συμπεριφοράς και αναπτυξιακής ρύθμισης είναι απαραίτητη για τη διατήρηση πχ, της σταθερής θερμοκρασίας του σώματος. Στον ύπνο όμως ο ρόλος της συμπεριφοράς περιορίζεται στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος: πχ, κάνει κρύο, σκεπαζόμαστε.