Εκ πρώτης όψεως η Σάρα, επτά ετών, που ζει σε μια μικρή πόλη της Αμερικής, φαίνεται να είναι ένα κορίτσι σαν όλα τα άλλα της ηλικίας της. Παίζει χαρούμενη σε ένα δωμάτιο γεμάτο κούκλες. Είναι ζωηρή, άτακτη, περίεργη. Ίσως πολύ περίεργη, γιατί το πόδι της είναι σε γύψο και το χέρι της σε επίδεσμο. Όπου και αν πάει οι γονείς της είναι δίπλα της, παρατηρώντας ανήσυχα κάθε της κίνηση. Ο πατέρα της εξηγεί γιατί:

Ήταν ενός έτους και κάτι, όταν τα δόντια της άρχισαν να κουνιούνται και, τελικά να βγαίνουν. Την εξέτασαν πολλοί οδοντίατροι, ωσότου καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι τα χτυπούσαμε δαγκώνοντάς τα. Λίγο καιρό αργότερα είχε ένα σοβαρό έγκαυμα στο πόδι της και, κατά τη θεραπεία, διαπιστώσαμε ότι δεν πονούσε καθόλου.

Οι γονείς της την πήγαν στον Peter Dyck, στην Ιατρική Μέιο, στο Ρότσεστερ της Μινεσότα. Ο Dyck διέγνωσε μια σπάνια, συγγενή αναισθησία στον πόνο. Η Σάρα γεννήθηκε με «σημαντική μείωση» του αριθμού των περιφερειακών εκείνων νεύρων που στέλνουν σήματα πόνου στον εγκέφαλο. Ο Eric Torehjοrk θα μας το εξηγούσε ίσως λέγοντας ότι, χωρίς το πλήρες σύνολο των νεύρων, η πληροφορία δεν φτάνει στον εγκέφαλο με την ισχύ που απαιτείται για να προκληθεί η κανονική αίσθηση του πόνου. Καθώς λέει η μητέρα της «για τη Σάρα τίποτα στο περιβάλλον της δεν είναι κακό».

Στα λίγα χρόνια που ζει, η Σάρα έχει κάψει το άκρο του δείκτη του δεξιού της χεριού, έχει τρυπήσει πέρα ως πέρα το μαγουλό της με ένα μυτερό μολύβι, έχει προκαλέσει σοβαρές κακώσεις σε πολλές αρθρώσεις της. Όπου και αν πάει, πρέπει να την παρακολουθούν άγρυπνα. Κατά μία έννοια, οι γονείς της είναι υποχρεωμένοι να δρουν για λογαριασμό της, σαν υποκατάστατα του συστήματος πόνου, προλαβαίνοντας κατά το δυνατό το κακό ή το χειρότερο. Ζωή χωρίς πόνο δεν είναι ο παράδεισος που θα υπέθετε κανείς. Χωρίς προειδοποιητικά σημεία κινδύνου η ζωή είναι κόλαση. Ο πόνος είναι από τα πιο πολύτιμα βοηθήματα στον αγώνα να κατανοήσουμε τι είναι ευεργετικό και επιζήμιο στον κόσμο που ζούμε. Η Σάρα είναι η ζωντανή (όσο και η τραυματική) απόδειξη ότι μια σπουδαίου λειτουργία του πόνου( ή ακριβέστερα, της αντίδρασης μας στον πόνο) είναι η αποτροπή σοβαρής ζημιάς.