Η αγάπη για τα παιδιά μας

 

Στην ψυχιατρική υπάρχει μια παθολογία που λέγεται «ψυχοπαθητική προσωπικότητα». Μπορεί να αφορά εγκληματίες, παραβάτες, βασανιστές ή άλλες τέτοιες περιπτώσεις. Το μόνο πράγμα που ενδιαφέρει τα άτομα με τη διαταραχή αυτή είναι η ικανοποίηση των προσωπικών τους επιδιώξεων και, με δεδομένη την αντικοινωνική τους δομή, δεν έχουν καμία αναστολή να σκοτώσουν τον διπλανό τους αν μ’ αυτόν τον τρόπο θα πετύχουν αυτό που επιθυμούν.

Είναι άτομα που δεν ανέχονται όρια στην συμπεριφορά τους. Άτομα με ψυχοπαθητική προσωπικότητα δεν μπορούν να πουν: «αν ήμουν εγώ στην θέση του», ούτε και μπορούν έστω και για μια στιγμή, να σκεφτούν πως αισθάνεται ένας άλλος, σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους. Αφού δεν μπορούν να ταυτιστούν, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν ούτε το μηχανισμό προβλητικής ταύτισης, και καθώς η αγάπη ξεκινάει από την ταύτιση, δεν μπορούν ούτε να αγαπήσουν.

Βέβαια, αν ο βασανιστής κάνει παιδιά, μπορεί να δεθεί στενά με αυτά. Ένα άτομο με ψυχοπαθητική προσωπικότητα μπορεί να κάνει για τα παιδιά του πράγματα που δεν έχει κάνει για κανέναν – ούτε για την μητέρα των παιδιών αυτών, που μπορεί να κακοποιεί, να δέρνει, να εξευτελίζει ή απλώς, να αγνοεί. Αυτό συμβαίνει γιατί νιώθει τα παιδιά του σαν ένα δικό του κομμάτι, και τους φέρεται ανάλογα, με το καλύτερο ή τον χειρότερο τρόπο, όπως ακριβώς, φέρεται και στον ίδιο του τον εαυτό.

Αυτό επιβεβαιώνει, κατά τη γνώμη μου, ότι ο μηχανισμός της προβληματικής ταύτισης αφορά όλους τους άλλους εκτός από τα παιδιά, αφού για να αγαπήσει κανείς τα παιδιά του δεν έχει ανάγκη από αυτόν τον μηχανισμό. Και για μας, που δεν είμαστε ψυχοπαθείς, τα παιδιά αποτελούν ένα κομμάτι δικό μας με ζωή έξω από μας ή, όπως θα έλεγε ο Αταοάλπα αναφερόμενος στη φιλία: «Είναι σαν να είμαι εγώ μέσα στο πετσί του άλλου».

Φερόμαστε όλοι στα παιδιά μας με τον ίδιο τρόπο, την ίδια αγάπη και, πότε πότε, δυστυχώς, την ίδια αδιαφορία που δείχνουμε και για τον εαυτό μας.

Αυτός που φέρεται καλά στον εαυτό του θα μπορέσει να φερθεί καλά και στα παιδιά του.  Εκείνος που κακομεταχειρίζεται τον εαυτό του, θα καταλήξει να κακοποιεί και τα παιδιά του.

Και είναι πιθανό, κάποιος που έχει εγκαταλείψει τον εαυτό του να είναι ικανός να εγκαταλείψει και τα παιδιά του.

Γιατί δεν είναι δυνατόν να κάνουμε στα παιδιά μας τίποτε άλλο από αυτό ακριβώς που κάνουμε για εμάς τους ίδιους.

Βέβαια, ως παιδιά των γονιών μας, εμείς δεν ΔΕΝ νιώθαμε ότι κι εκείνοι ήταν προέκταση δική μας – και πράγματι δεν ήταν.

Τα παιδιά μου είναι για μένα κομμάτι της ζωής μου και γι’ αυτό τα αγαπώ άνευ όρων, εγώ όμως δεν είμαι το ίδιο γι’ αυτά.

 

πηγή:ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ