Η ανθρώπινη ελευθερία που ευλογεί το κακό

 

 

 

 

Είτε ο Θεός επιθυμεί να απορρίψει το κακό και δεν μπορεί, είτε το μπορεί και δεν το επιθυμεί, είτε δεν το επιθυμεί και δεν το μπορεί, είτε το επιθυμεί και το μπορεί. Εάν το επιθυμεί και δεν το επιθυμεί και δεν το μπορεί είναι αδύναμος, άρα δεν είναι Θεός. Εάν το μπορεί και δεν το επιθυμεί, είναι κακός, οπότε δεν είναι Θεός. Εάν δεν το μπορεί και δεν το επιθυμεί, είναι και κακός και αδύναμος, επομένως δεν είναι θεός. Εάν το επιθυμεί και το μπορεί, πράγμα που αρμόζει σε θεό, από πού προέρχεται το κακό και γιατί ο θεός δεν το εξαφανίζει;

 

Επίκουρος

Κατά την παλαιά διαθήκη, οι άγγελοι κατασκευάστηκαν εκ του θεού πριν τον κόσμο. Αυτοί ήταν όλοι αγαθοί. Περισσότερο ή λιγότερο απ’ όλους εμάς, θύματα όλων αυτών των ανοησιών, δεν έχει σημασία. Οι αγαθοί αυτοί άγγελοι ήταν συγκροτημένοι σε τάγματα. Ένα από αυτά είχε αρχηγό τον Εωσφόρο ή Βελιάλ ή Βελζεβούλ που σημαίνει άγγελος της αυγής. Αυτός λοιπόν ο Βελζεβούλ, ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε τον, και το τάγμα του κάποια στιγμή αποφάσισαν να ανέβουν στο επίπεδο του θεού. Η επιθυμία αυτή του «αγγέλου της αυγής» και των συν εαυτώ θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως φυσικό επακόλουθο της αγάπης προς το θεό. Ή ως πράξη με καθαρά γνωστικά κίνητρα ή ως καθαρή περιέργεια ή ακόμα και ως εποικοδομητική εμπειρία από την καλύτερη γνωριμία με το θεό.

Οι συγγραφείς της Βίβλου όμως έχουν άλλη άποψη και καλά κάνουν. Στο κάτω κάτω, να εγκαθιδρύσουν την ταξικότητα προσπαθούν. Ο διάβολος (συκοφάντης στα ελληνικά) ή σατανάς (εχθρός στα ιουδαϊκά) με αυτή του την ενέργεια κατέστη ο δημιουργός και φορέας του κακού στον κόσμο. Επέδειξε αλαζονεία, έπαρση, ανταρσία. Εξύβρισε το θεό θέλοντας να φτάσει στη θέση του.

Με αυτή τους τη θέση οι συγγραφείς περνάνε ένα βολικό δυαδισμό από το παράθυρο, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, στην προσπάθειά τους  να ορίσουν και να οριστικοποιήσουν τον μονοθεϊσμό τους εκτός των άλλων, ως θρησκεία της υποταγής. Της ταξικής υποταγής.

Σας θυμίζω ότι τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο ακούει η ανθρωπότητα ή οι πεφωτισμένοι εκπροσωποί της και με την αρωγή της χριστιανικής εκκλησίας, κάθε φορά που αποπειράται να δρασκελίσει ένα σκαλί προς την χειραφετή της. Η ουσία της Βιβλίου είναι μια. Παιδευτήκαμε πολύ για να δημιουργήσουμε πρόβατα στην αμάθεια και γνωστικό σκότος. Στην υποταγή και τη δουλικότητα. Το μήνυμα είναι σαφές. Διεκδικώντας κάτι περισσότερο, πέφτεις πιο βαθιά στα σκατά. Στη θέση σου λοιπόν, δούλε δουλοπάροικε, εργάτη.

Για να επανέλθουμε. Το κακό έπιασε στον ύπνο τον πάνσοφο κλπ. Ιεχωβά, παρ’ όλο που ως τέτοιος όφειλε να γνωρίζει. Το οποίο όμως ο πανάγαθος αγνοούσε. Διότι μπορεί πάνσοφος, οπότε πρέπει να το γνώριζε, αλλά και πανάγαθος συγχρόνως, που σημαίνει πως αδυνατεί να το συλλάβει. Συμβαίνει όμως να είναι και παντοδύναμος και δημιουργός των πάντων. Ως δημιουργός των πάντων, είναι και του κακού, και ως παντοδύναμος, θα μπορούσε να μην το δημιουργήσει. Βγάλτε άκρη.

Η απάντηση των απατεώνων κηρύκων είναι πως η παντοδυναμία του εξαντλείται στην ανημποριά του να πράξει το κακό. Η παντοδυναμία του περιορίζεται από την αμαρτία. Επίσης, ο καλός θεός, για να μην περιορίσει την ελευθερία του ποιμνίου του, επιτρέπει στους Μπους και Ομπάμα να βομβαρδίζουν το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Βλέπετε, νεκροί κι ανάπηροι οι Ιρακινοί και οι Αφγανοί, αλλά ελεύθεροι να επιλέξουν – άραγε τι;

Προσέξτε σε τι σχιζοφρενικές αρλούμπες καλούμαστε να πιστεύουμε. Έκτοτε το κακό υπάρχει, αφήνεται στην ελεύθερη βούληση των ανθρώπων και κάνει τη δουλειά του. Με άλλα λόγια, το επιλέγουμε εμείς. Από την επόμενη Δευτέρα θα γίνω πετρελαιάς και θα μεταφέρω πετρέλαιο με πλοία μονού τοιχώματος ώστε να δολοφονώ ναύτες, περιβάλλον και ότι άλλο μου κατέβει. Ξυπνά άλλος ένα πρωί αποφασισμένος να γίνει βιαστής γυναικών ή παιδιών. Προτίμησε, έτσι, χάριν γούστου, από την ομαλή σεξουαλικότητα την ανείπωτη αρρώστια του βιαστή. Ένας άλλος αρχίζει να «τρυπιέται» επιλέγοντας από μια φυσιολογική ζωή τον αργό, βασανιστικό και εξευτελιστικό θάνατο των ναρκωτικών. Ένας τρίτος πάνοπλος σε δημόσιο χώρο, εκτελεί καμιά δεκαριά και αυτοκτονεί, έτσι, επειδή είχε την ελευθερία να επιλέξει.

Προσέξτε όμως. Το κακό δεν είναι κάτι που έχει ουσία. Δεν υπάρχει στο θεό ούτε σαν ιδέα, ούτε προέρχεται από αυτόν ως κάτι αντίθετα από το καλό. Αν ήταν έτσι, τότε πάει η απολυτότητα και η έννοια ενός θεού. Το κακό

 

Δεν είναι ουσία, είναι ποιότητα. Είναι κάτι επικάθεται εξωτερικά στη φύση, χωρίς να αποτελεί εσωτερικό στοιχείο αυτής. Δεν ανήκει στη φύση του ανθρώπου, δοσμένο σ’ αυτήν από τον θεό. Αν ήταν έτσι, ο άνθρωπος θα ήταν ανεύθυνος για την κακότητά του. Υπεύθυνος γι’ αυτήν θα ήταν μοναχά ο δημιουργός.

(Απαντήσεις σε ερωτήματα δογματικά Α. Θεοδώρου 1995)

Κάτι σαν πούδρα λοιπόν. Πάει ο κάθε χριστιανός και περιλούζεται. Ανάλογα με την ποσότητα και η κακοσύνη.

Το κακό λοιπόν, είτε ως φυσικό φαινόμενο (πόνος,δίψα, πείνα, αρρώστιες και βεβαίως ο θάνατος) είτε ως κοινωνικό φαινόμενο (εκμετάλλευση, υποταγή, καταπίεση, φόνος, πόλεμοι, γενοκτονίες), δικαιολογείται ξεδιάντροπα και φορτώνεται στους ώμους του εξαθλιωμένου και οικτρά απατημένου ποιμνίου. Ο θεός τους για όλα αυτά είναι αμέτοχος. Και η κοινωνία τους επίσης. Ίσως να «μπήκε ο διάολος μέσα τους».

Έχετε ποτέ αναλογιστεί πως κυρίως το κακό, για το οποίο τόσος λόγος γίνεται, είναι αυτό που εκπορεύεται από τις εκμεταλλεύτριες τάξεις; Βεβαίως στη ζωή υπάρχουν και οι βλαμμένοι, οι τρελοί, οι ψυχοπαθείς. Κυρίως όμως το κακό πηγάζει από εκείνους που θέλουν να προφυλάξουν και να πολλαπλασιάσουν το περίσσευμά τους, την υπεραξία που καρπούνται από την εκμετάλλευση των από κάτω. Πράγμα για το οποίο δεν διστάζουν να σκοτώσουν αφειδώς, όπως δεν διστάζουν να κάνουν πολέμους και να δολοφονούν κατά χιλιάδες, όπως πολύ καλά με τις εκατόμβες των θυμάτων μας έχει διδάξει έως σήμερα η ταξική Ιστορία μας.

Όμως ο χριστιανισμός δεν ομιλεί, δεν αναφέρεται σε αυτό το κακό. Οι προστάτες του δεν τον θέλουν να αντιτίθεται σε αυτό. Αντιθέτως. Αυτό το υπερασπίζεται, στέκεται αρωγός του και πολλές φορές η ίδια η μάχαιρα που κατασφάζει. Το κακό, ο σατανάς, ο διάβολος που εξορκίζει ο χριστιανισμός είναι η ταξική διεκδίκηση των μαζών, η όποια αντίδρασή τους – οργανωμένη ή όχι, στο παρόν δεν έχει σημασία – στην υποδούλωση, στην στυγνή εκμετάλλευση από την τάξη που έχει το πάνω χέρι.

Οι φτωχοί δεν πρέπει να υποβλέπουν τους πλουσίους ούτε να ξεσηκώνονται εναντίον τους, σαν οι πλούσιοι να είναι κλέφτες

 

Νουθετούσε ο πάπας Βενέδικτος ο ΙΕ’

Ψάξτε στην ιστορία έστω και μια μια περίπτωση που ο χριστιανισμός στάθηκε ενάντια στους ισχυρούς. Όποιος χριστιανισμός. Έστω και μια. Είναι προφανές πως δεν αναφέρομαι στον κατώτατο κλήρο. Ή παρακολουθήστε τους γελοίους φαρισαϊσμούς και τις παρλαπίπες των πολιτικών εκπροσώπων της αστικής τάξης, όταν επιδεικνύουν την πίστη τους στα συνεταιράκια τους του μονοθεϊσμού.

Μια από τις μεγάλες απατεωνιές του χριστιανισμού είναι η υποτιθέμενη ελεύθερη βούληση στις επιλογές του ανθρώπου. Ως μεγαλόψυχος, ο χριστιανισμός επέτρεψε στον άνθρωπο να επιλέγει το κακό του και τη δυστυχία του. Ακριβέστερα, κάποιοι επιλέγουν το ρόλο του θύτη και οι υπόλοιποι επιλέγουν το ρόλο του θύματος. Το κακό που απεύχεται ο χριστιανισμός είναι η χειραφέτηση του θύματος.

Κατά τον χριστιανισμό, η κακή χρήση της ελευθερίας είναι που κάνει τον άνθρωπο να αμαρτήσει. Δεν μπορεί να αναρωτηθεί για την αναγκαιότητα της ύπαρξης βιομηχάνων και εφοπλιστών. Είναι θέλημα θεού. Δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί γιατί δεν υπάρχει νοσοκομείο και ο συνάθρωπός του πεθαίνει. Είναι θέλημα θεού. Ακόμα και όταν τον σφάζουν, και τότε ακόμα θέλημα θεού είναι.

Οι Ιουδαίοι βοσκοί και ψαράδες, και οι μετέπειτα κήρυκες, χτίζοντας τον χριστιανισμό και διαμορφώνοντας τον κατ’ εικόνα και ομοίωση των αναγκών της PAX ROMANA και των συμφερόντων της ανώτερης τάξης των Ιουδαίων, είχαν την διορατικότητα να προδούν την αντίφαση που θα δημιουργούσε στην έστω και περιορισμένη λογική των μαζών η παντοδυναμία και πανσοφία από τη μια, του θεού τους και η ύπαρξη τόσης αδικίας και πόνου απ’ την άλλη. Αυτό όπως και να το κάνουμε δεν χωνεύουτε εύκολα. Έτσι ο Γιαβρέ και ο ακατανόητος γιος αυτοπλασάρονται ως άσχετοι με την ύπαρξη του κακούκαι ανακηρύσσονται αθώοι έναντι της ταξικής, κοινωνικής και κάθε άλλης αδικίας καθώς και των κάθε λογής βιολογικών προβλημάτων που προκύπτουν στην ιστορία της ανθρωπότητας. Με αυτό τον τρόπο καθαρίζουν μια και καλή απέναντι στους αφελείς και μαζοχιστές οπαδούς τους σχετικά με την ανημποριά τους να αντιμετωπίσουν το άδικο και την ηθελημένη πάντα αρωγή και συστράτευσή τους με τους εκμεταλευτές όπου γής.

Οι σταυροφορίες του 12ου και 13ου αιώνα στοίχισαν στην ανθρωπότητα 22 εκατομμύρια νεκρούς. Η φρίκη του Άουσβιτς και των άλλων στρατοπέδων με τα άλλα εκατομμύρια νεκρούς. Συνολικά 60 εκ. νεκρούς επέφερε η φασιστική λαίλαιπα, της οποίας ο πάπας στάθηκε αρωγός όπως θα δούμε παρακάτω. Τα ελληνικά Καλάβρυτα με τους 850 δολοφονημένους ανθρώπους ηλικίας 12 έως 60 χρόνων. Το Ιράκ με το εκατομμύριο νεκρούς από τις φασίζουσες ορδές των Αμερικάνων. Οι τόσες άλλες εκατόμβες θυμάτων στην ανθρώπινη Ιστορία, προκλήσεις αδυσώπητες ενάντια στις ηλιθιότητες του ανθρωπόμορφου και παντοδύναμου θεού που, όταν δεν συμπαραστέκεται ή δε σφάζει ο ίδιος, στρέφει απ’ την άλλη το βλέμμα του, σφυρίζοντας αδιάφορα, αποκομίζοντας ξεδιάντροπα τα οφέλη της σφαγής. Είδατε να πετά κανείς τα ράσα του και να σιχτιρίζει αυτό το ανώμαλο κατασκεύασμα;

Κι η κόλαση πως υπάρχει; αναρωτιέται ο αφελής πιστεύοντας πως τους έπιασε. Πως αυτός ο πανάγαθος επιτρέπει να βασανίζονται τα δημιουργήματά του στο διηνεκές; Ο θεός είναι μεν, άγιος και αγαθός, όχι όμως με την έννοια του καθυστερημένου, γι’ αυτό και είναι συγχρόνως πάντα και δίκαιος κριτής και αυστηρός τιμωρός.

Μεταξύ μας, πάντως, δεν είναι και πολύ δίκαιο να ανταλλάσει κανείς αμαρτίες 30-80 χρόνων με τιμωρία στο άπειρο. Καταλαβαίνετε με τι τρομάρα κι αγωνία ζούσε και ζει το ποίμνιο μέχρι σήμερα……

 

Πηγή- οι ιερές βλακείες – Στέλιος Κανάκης