Για την ερμηνεία της πρακτικής των αστυνομικών οργάνων και για την καλύτερη κατανόηση των λόγων δημιουργίας και για την καλύτερη κατανόηση των λόγων δημιουργίας του υποπολιτισμού τους, είναι σκόπιμο να αναφερθούμε εν συντομία σε ορισμένα θέματα που έχουν σχέση με την αστυνομία σε ορισμένα θέματα πού έχουν σχέση με την αστυνομία ως γραφειοκρατική οργάνωση.
Τα χαρακτηριστικά της οργάνωσης της αστυνομίας είναι η αυστηρή πειθαρχία, η ιεραρχική δομή, η σαφής κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ των υπηρεσιών της και η εξειδίκευση των μελών της. Ο αστυνομικός, ως μέλος μιας τέτοιας οργάνωσης που βασίζεται στην αυστηρή πειθαρχία, είναι άμεσα συνδεδεμένος με τους κανόνες της οργάνωσης. Οι κανόνες των οργανώσεων συνδέονται μ’ ένα σύστημα αξιών, βάσει των οποίων λαμβάνονται οι αποφάσεις. Αυτές οι αξίες εμπεριέχονται στους δημόσια διακηρυσσόμενους σκοπούς των οργανώσεων, που είναι συνήθως αόριστα διατυπωμένοι (<<διασφάλιση της τάξης και της ομαλότητας>>, και βλέπουμε τόσο καιρό μέχρι ακριβώς που μπορεί να φτάσει η διασφάλιση της τάξης δηλ το αμείλικτο ξύλο και τον θάνατο με την συμπαράσταση των ΜΜΕ, για την αστυνομία, << κοινωνική επανένταξη>> του εγκληματία για τα σωφρονιστικά καταστήματα, κλπ )για να νομιμοποιούνται στην κοινή γνώμη οι ενέργειες των μελών της.
Όπως θα δούμε και παρακάτω, ορισμένες οργανώσεις ( σχολεία, εκκλησία, κρατική διοίκηση, αστυνομία, σωφρονιστικά καταστήματα ) μπορούν να υφίστανται ακόμη και όταν δεν έχουν δημιουργηθεί, επειδή η κοινή γνώμη εναποθέτει σ’ αυτές προσδοκίες που μόνο εκείνες μπορούν να υλοποιήσουν. Τούτο δεν σημαίνει ότι η κοινή γνώμη αδιαφορεί, αλλά ότι αναμένει την παροχή κάποιων, έστω και περιορισμένων, αποδείξεων για την αποτελεσματικότητά τους. Τέτοιες υπηρεσίες στην περίπτωση της αστυνομίας είναι η σύλληψη κάποιου δράστη, η εξιχνίαση ενός εγκλήματος, η εκκαθάριση μιας περιοχής από εμπόρους ναρκωτικών (αυτό το τελευταίο πραγματικά είναι περίπλοκο και εξετάζεται στη διαφθορά )κα. Επειδή λοιπόν η αστυνομία, όπως και τα σωφρονιστικά καταστήματα, υπόκειται στον διαρκή έλεγχο της κοινής γνώμης, αυτό δεν γίνεται ούτε από τις οργανώσεις τις κυβερνητικές, είναι φυσικό να ενδιαφέρεται να παρουσιάζει σ’ αυτήν μια εικόνα, η οποία να δικαιολογεί τους σοβαρούς και αναγκαίους λόγους την ύπαρξή της, παρά μόνο το γόητρο και την αξιοπιστία της.
Γι’ αυτόν τον λόγο, οι στατιστικές της αστυνομίας και οι ανακοινώσεις της στα μέσα μαζικής ενημέρωσης επιδιώκουν την προστασία του γοήτρου της. Το γόητρο της αστυνομίας εξαρτάται από τις επιτυχίες των μελών της. Η ανάγκη και η πίεση για επιτυχία παρωθούν συχνά τον αστυνομικό σε μια συμπεριφορά ή στη χρήση μέσων, που δεν συμπορεύονται με το περιεχόμενο του νόμου. Οι αστυνομικοί συχνά αναφέρουν ότι δεν μπορούν να φερθούν <<ανθρώπινα>> όσο και αν το ήθελαν, γιατί μια τέτοια συμπεριφορά δεν συνηθίζεται. Όλη αυτή η κατάσταση, σε συνδυασμό με την ταύτιση του αστυνομικού με τον νόμο, του προκαλούν εσωτερικές συγκρούσεις. Για να διατηρήσει ο αστυνομικός την εσωτερική του ισορροπία, αφενός αναπτύσσει ορισμένα χαρακτηριστικά, όπως κυνισμό, καχυποψία, δυσπιστία, συντηρητισμό κλπ, και αφετέρου υιοθετεί αξίες και πρότυπα συμπεριφοράς μιας υποκουλτούρας , η οποία λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας στις πιέσεις που δέχονται οι αστυνομικοί από το περιβάλλον τους. Στους αστυνομικούς αρκεί ότι η ανάγκη επιβολής του νόμου τους προσφέρει ένα επάγγελμα και ένα λόγο ύπαρξης.