Η βία δεν είναι ίδιον των εγκληματιών

 

Η βία εγκαθίσταται στις μεταξύ των τιμίων ανθρώπων σχέσεων. Γίνεται η δική μας βία. Αλλοιώνει ανεπανόρθωτα τις σχέσεις των πολιτών και των Κρατών.

Οι βίαιες αντιδράσεις πολλαπλασιάζονται σε βάρος των νόμιμων μέσων. Η προσφυγή στην δύναμη γενικοποιείται. Καθένας τείνει να αποδώσει ο ίδιος δικαιοσύνη στον εαυτό του. Στην Κορσική, οι αυτονομιστές δυναμιτίζουν τις κατοικίες που πρεσβεύουν στενότερους δεσμούς με την μητρόπολη. Σαν ανταπόδοση, μερικοί από αυτούς τους τελευταίους βάζουν βόμβες μέσα σε κτίρια που κατοικούνται από ζηλωτές της ανεξαρτησίας. Στο εσωτερικό του εξαγώνου, αμπελουργοί ξεσηκώνονται κατά της εισαγωγής ιταλικών κρασιών που νομικά είναι αναπόφευκτη λόγω των δεσμεύσεων που έχουν γίνει αποδεκτές μέσα στα πλαίσια της Κοινής Αγοράς. Αναποδογυρίζουν τα φορτηγά – δεξαμενές, χύνοντας το αλλοδαπό κρασί και συγκεντρώνονται σε διαδηλώσεις που εκτρέπονται σε οχλαγωγίες με θανάτους ανθρώπων.

Οι κοινωνικές συγκεντρώσεις γίνονται πιο σκληρές. Η φιλελεύθερη οικονομία βασιζόταν άλλοτε στην αρχή ότι «όλα επιτρέπονται, για όλα παρέχεται άδεια». Ήδη από μακρού χρόνου έχει αλλάξει έννοια. Ο καπιταλισμός έγινε εκείνος των μεγάλων μονάδων. Ο άσπονδος ανταγωνισμός στον οποίο επιδιδονται η μία εναντίον της άλλης οι ισχυρές ανώνυμες εταιρίες προκαλεί έναν εξελισσόμενο συγκεντρωτισμό, θανατηφόρο για τις ασθενέστερες. Οι επιχειρήσεις που πάνε καλά είναι εκείνες που, όπως οι καννίβαλοι, «καταβροχθίζουν» άλλες. Βρισκόμαστε στην εποχή των μεγάλων συνεταιρισμών που εξαγοράζουν τα μικρά εργοστάσια. Τα μικρά καταστήματα απειλούνται από τα πολυκαταστήματα. Δεν υπάρχει πλέον καμιά θέση για τους βιοτέχνες. Ο οικονομικός ανταγωνισμός ανταγωνισμός είναι ένας πολέμου. Η ιδεολογία του πιο σημαντικού, του πιο πλούσιου, εκείνου που κερδίζει ταχύτερα μάχεται να καταστρέψει τον φτωχότερο να τον συνθλίψει.