Κοινωνία και κράτος

 

Βασική αρχή: μόνον άτομα αισθάνονται πως είναι υπεύθυνα. Οι πολλότητες επινοούνται προκειμένου να κάνουν πράγματα για τα οποία δεν έχει θάρρος το άτομο. Γι’ αυτό τον λόγο όλες οι κοινότητες και κοινωνίες είναι εκατό φορές πιο αδέκαστες και διδακτικές για τη φύση του ανθρώπου από το άτομο, που είναι πολύ αδύναμο για να έχει το θάρρος για τις ίδιες του τις επιθυμίες….

Όλος ο «αλτρουισμός» αποκαλύπτεται ως εξυπνάδα/φρόνηση του ιδιωτικού ανθρώπου: οι κοινωνίες δεν είναι «αλτρουιστικές» μεταξύ τους ….. Η εντολή να αγαπάς τον πλησίον σου δεν επεκτάθηκε ποτέ ώστε να συμπεριλαμβάνει τον πραγματικόν σου πλησίον. Μάλλον ισχύει εδώ αυτό που λέει ο Μανού: «Πρέπει να θεωρούμε όλες τις χώρες που έχουν κοινά σύνορα με μας, και τους συμμάχους τους επίσης, εχθρούς μας. Για τον ίδιο λόγο, πρέπει να θεωρούμε ότι όλοι οι δικοί μας γείτονες έχουν ευμενή διάθεση απέναντί μας».

Η μελέτη της κοινωνίας είναι τόσο ανεκτίμητη επειδή ο άνθρωπος ως κοινωνία είναι πολύ πιο αφελής απ’ ότι ο άνθρωπος ως «μονάδα». Η «κοινωνία» δεν είδε ποτέ την αρετή σαν κάτι άλλο από ένα μέσο για ισχύ, δύναμη και τάξη.

Πόσο απλός και αξιοπρεπής είναι ο Μανού όταν λέει: «Η αρετή δύσκολα μπορεί να αντέξει την ίδια της την δύναμη. Κατά βάση, μόνο ο φόβος της τιμωρίας κρατά τους ανθρώπους μέσα σε όρια και αφήνει τον καθένα να κατέχει ειρηνικά τα δικά του».

 

  • Το κράτος ή η οργανωμένη ανηθικότητα – εσωτερικά: ως αστυνομία, ποινικό δίκαιο, τάξεις, εμπόριο, οικογένεια- εξωτερικά: ως θέληση για δύναμη, για πόλεμο, για κατάκτηση, για εκδίκηση.

Πως γίνεται και το κράτος κάνει ένα σωρό πράγματα τα οποία δεν καταλάβαινε ποτέ το άτομο;- Μέσω κατανομής της ευθύνης, της διοίκησης και της εκτέλεσης. Μέσω της παρεμβολής των αρετών της υπακοής- του καθήκοντος, του πατριωτισμού και της αφοσίωσης. Μέσω της διατήρησης της περηφάνιας, της αυστηρότητας, της ρώμης, του μίσους, της εκδίκησης – κοντολογής όλων των τυπικών χαρακτηριστικών που έρχονται σε αντίφαση με τον αγελαίο τύπο.

Κανένας από σας δεν έχει το κουράγιο να σκοτώσει έναν άνθρωπο ή και να τον μαστιγώσει ή και να τον μαστιγώσει ή ακόμη και να τον – αλλά η τρομερή μηχανή του κράτους υπερισχύει του ατόμου, έτσι που αυτό αποποιείται την ευθύνη για ότι κάνει (όρκος, υπακοή κτλ).

  • Κάθε τι που κάνει ένας άνθρωπος που βρίσκεται στην υπηρεσία του κράτους είναι αντίθετο προς τη φύση του.
  • Κατά τον ίδιο τρόπο, καθετί που μαθαίνει εν όψει μιας μελλοντικής υπηρεσίας του προς το κράτος είναι αντίθετο προς την φύση του.

 

Νίτσε – Θέληση για δύναμη