Κάθε τόσο, ένα άστρο ή μια φωνή

πέφτει τόσο βαθιά, που αυτός κρατιέται

από τα κάγκελα του μπαλκονιού ή απ” ένα χέρι

(αν βρίσκεται ένα χέρι) μη βουλιάξει μέσα του.

10352941_786133148109891_1432014696377615614_n (1)

Το πιο πιστό του χέρι, είναι τ” άλλο του χέρι.

Όμως έτσι τα χέρια του τον κλείνουν σ” έναν κύκλο.

Δεν το αντέχει. Κι απλώνει τα χέρια του

σα να “ναι ν” αγκαλιάσει κάποιον ή σε στάση ισορροπίας.

 

Κι έτσι, σα σκοινοβάτης, κοιτώντας ολοίσια μπροστά του

κρατιέται ευθυτενής επάνω απ” το ίδιο του το βάθος.