Ο Πάντα ζωντανός Χίτλερ

 

Είναι δύσκολο να βρεις στη νεώτερη ιστορία της Ευρώπης πολιτική προσωπικότητα πιο σκοτεινή και ταυτόχρονα πιο λαμπερή από αυτήν του Άντολφ Χίτλερ (1889-1945), τον γιό ενός αυστριακού τελωνειακού υπαλλήλου, που εγκατέλειψε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στην ζωγραφική, που εγκατέλειψε τη ζωγραφική για να αφιερωθεί στην πολιτική, που εγκατέλειψε την πολιτική για να επιδοθεί στη σφαγή. Και που εγκατέλειψε τη σφαγή, όταν δεν είχε πια τίποτα άλλο να σφάξει, εκτός από τον εαυτό του και την φίλη του Εύα Μπράουν, που την παντρεύτηκε λίγο πριν αυτοκτονήσουν παρέα στα υπόγεια της καγκελαρίας. Περνώντας από την Αυστρία στη γειτονική Βαυαρία, λίγο πρίν απ’από τον Α παγκόσμιο πόλεμο, κατατάχθηκε στο στρατό για να κυνηγήσει Γάλλους. Μετά την ήττα κυνήγησε πολιτικούς στο ενδογερμανικό μέτωπο, όπου γινόταν σκοτωμός, καθώς όλος ο κόσμος έψαχνε μανιωδώς να βρει τους υπεύθυνους της ήττας προκειμένου να υπάρξουν αποδιοπομπαίοι τράγοι. Ο Χίτλερ, άνθρωπος ευφυής και ρήτορας δεινός, που μόνο ο Τσώρτσιλ τον περνούσε σε ευφράδεια, ανακάλυψε απ’ τους πρώτους τους υπεύθυνους της ήττας: ήταν όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί, που έπρεπε να καταργηθούν όλοι μαζί –μαζί από την πολιτική. Αυτό θα αργήσει λιγάκι και μέχρι το 1933 ο επίδοξος στόχος της Γερμανίας θα δουλέψει σκληρά στα πλαίσια του Γερμανικού Κόμματος των Εργαζομένων, που είχε ιδρύσει κάποιος σιδεράς, ονόματι Άντον Ντέξλερ. Μέσα σ’ αυτό το μικρό βαυαρικό κόμμα ο Χίτλερ ανακαλύπτει τη «δύναμη του λαού» αλλά και τη δύναμη του μεγάλου κεφαλαίου, που «αγαπάει» το λαό, ενώ δεν αγαπάει καθόλου το μικρότερο κεφάλαιο.

Το μεγάλο κεφάλαιο ψάχνει για χαρισματικό ηγέτη που ξέρει να κολακεύει το λαό. Θα τον βρεί στο πρόσωπο του Χίτλερ, του πρώτου μεγάλου λαϊκιστή ηγέτη, που δεν θα παραλείψει να πει, μόλις η φωνή του αρχίσει να ακούγεται και έξω από τη μονίμως αντιδραστική Βαυαρία, που παραμένει ακόμη και σήμερα το πιο δεξιό κρατίδιο της Γερμανίας, πως η Γερμανία έχει ανάγκη από ένα γνησίως λαϊκό κράτος, που θα αντλεί τη δύναμή του από το λαό. Τη θανατηφόρα του αγάπη του για το λαό θα την αποδείξει αφού αναλάβει νόμιμα και με εκλογές την εξουσία, τον Ιανουάριο του 1933, όταν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Εργαζομένων, είχε συγκεντρώσει πάνω από εφτά εκατομμύρια ψήφους και είχε γίνει κόμμα της Εθνικής πλειοψηφίας. Σε αυτό το κόμμα ανατέθηκε από τον Χίντενμπουργκ, τον τελευταίο πρόεδρο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (ονομάστηκε έτσι από το σύνταγμα που ψηφίστηκε σ’ αυτή την πόλη των σοφών και τον διανοουμένων) ο σχηματισμός κυβερνήσεως). Ο γηραιός και ολίγων αποβλακωμένος πλέον στρατηγός – ήρωας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, έκανε ότι μπορούσε για να μη δώσει την εντολή σχηματισμού κυβερνήσεως στον Χίτλερ, αλλά τελικά την έδωσε κι έδωσε κι έτσι ο μετ’ ολίγον Φύρερ (αρχηγός) σχηματίζει κυβέρνηση συνασπισμός παρέα με ένα κάθαρμα ολκής, ονόματι Φον Πάπεν και τον ηγέτη της εθνικιστικής δεξιάς Χούγκενμπεργκ, που ο Χίτλερ δεν τον θεωρούσε και τόσο γνήσιο εθνικιστή, αφού δεν θεωρούσε όλους τους Γερμανούς εθνικιστές εξ ορισμού. Βεβαίως, κανείς δεν ρώτησε όλο το γερμανικό λαό αν πιστεύει ή δεν πιστεύει στην ιστορική του μοίρα να σώσει τη τον κόσμο όλο, αλλά ο Χίτλερ, σαφώς επηρεασμένος από την ιστορία των Εβραίων, που πρώτοι λάνσαραν το δόγμα του «περιούσιου λαού», του λαού δηλαδή που επέλεξε ο Θεός για να σώσει τον Κόσμο, επειδή στην αρχή εφτάμισι εκατομμύρια Γερμανούς πως η Γερμανία είναι «ούμπερ άλες» (υπεράνω όλων) και στην συνέχεια έπεισε τουλάχιστον τους μισούς συμπολίτες του για το ίδιο πράγμα. Όταν έχεις τα μαύρα σου τα χάλια, και η Γερμανία ποτέ στην ιστορία της δεν είχε τόσα χάλια όσα στην περίοδο 1919-1933, τότε αντί για ψωμί τρως εθνικό και προγονικό μεγαλείο, και έτσι αντί να γεμίσεις το στομάχι σου με φαί, γεμίζεις το κεφάλι σου με κοπανιστό αέρα και ηρεμείς προσωρινά με τούτο το αποτελεσματικό μαζικό ψυχοφάρμακο. Να γιατί χρειάζεται στους δημαγωγούς ο εθνικισμός, που προσφέρεται τζάμπα: τον προτείνουν στους χαχόλους αντί τροφής, ώστε να περισσεύουν γι’ αυτούς περισσεύουν γι αυτούς περισσότερα.

Η πρώτη δουλειά του Χίτλερ μόλις αναλαμβάνει την καγκελαρία (πρωθυπουργία) είναι να καταργήσει τα κόμματα και να υποδείξει το δικό του ως το μόνο κατάλληλο να σώσει την παράλυτη Γερμανία και να την κάνει να βαδίσει ίσια πάνω στα πεπρωμένα της με το βηματισμό της χήνας. Όλες οι προβατοειδείς κότες της Γερμανίας θα γίνουν χήνες και S.A(τάγματα εφόδου) που προϋπήρχαν της καγκελαροποιήσεως του Αρχηγού ως σώματα οπλισμένων πολιτών και εδρεύουν στο «Φαιό Οίκο» του Μονάχου θα γίνουν αργότερα S.S (τάγματα θανάτου) με μια διπλή θανατηφόρα αποστολή: να σκορπούν το θάνατο γύρω τους και να μη διστάζουν να σκοτωθούν για τον σωτήρα της Γερμανίας. Το είπαμε: Ντόιτσλαντ ούμπερ άλες! Και δεδομένου ότι Φύρερ ίσον Ντόιτσλαντ, και Φύρερ πάνω απ’ όλους (ούμπερ άλες)! Ποτέ στην ιστορία δεν σκοτώθηκαν τόσοι πολλοί, ποτέ στην ιστορία δεν σκότωσαν τόσους πολλούς στο όνομα ενός ανθρώπου. Μέχρι τότε οι άνθρωποι σκοτώνονταν πρόθυμα για αφηρημένες έννοιες, ας πούμε για τον Θεό και την πατρίδα. Τώρα όμως σκοτώνονται για ένα ζωγράφο που εγκατέλειψε την τέχνη, για να ασχοληθεί με την χασαπική τέχνη.

Ιδεοληπτικός μέχρι παραφρονύσης αυτός ο άνθρωπος, δεν ήταν ωστόσο παράφρων. Πίστευε όντως πως η Γερμανία είναι ούμπερ άλες. Όπως και ο δικός μας Κώστας Πλεύρης, που πιστεύει στ’ αλήθεια πως η Ελλάδα είναι κι αυτή ούμπερ άλες. Αλλά αν υποθέσουμε πως και οι Αλβανοί και οι Σκοπιανοί και οι Τούρκοι και η σάρα και η μάρα πιστέψουν πως είναι ούμπερ άλες (πρώτοι το πίστεψαν οι Εβραίοι και έφαγαν το κεφάλι τους) τότε γεννάται το εύλογο ερώτημα ποιοι θα απομείνουν για να είναι υποταγμένοι σε άλλους, ας πούμε τους Αμερικάνους. Που αυτοί δεν είπαν ποτέ πως είναι ούμπερ άλες. Κάνουν πιο διακριτικά τη δουλειά τους, στο όνομα της ελευθερίας των λαών και της παγκόσμιας δημοκρατίας, του Βιετνάμ μη εξαιρενουμένου από το δημοκρατικό τους ενδιαφέρον. Άλλο δημοκράτης –χασάπης, και άλλο χασάπης- χασάπης, σαν τον Χίτλερ! Α, όλα και όλα, δημοκρατία και ελευθερία, ούμπερ άλες! Ελευθερία για τους ισχυρούς, δημοκρατία για τους ανίσχυρους, που τους δημιουργούν την ψευδαίσθηση πως είναι πολίτες ούμπερ άλες, μόνο και μόνο για να μπορούν να εκλέγουν τους δυνάστες τους κάθε τέσσερα χρόνια.

Εκείνο που με ενοχλεί ιδιαίτερα στην περίπτωση του Χίτλερ είναι πως ξεκίνησε σαν ζωγράφος. Ίσως και να γινόταν μεγάλος ζωγράφος αν δεν γινόταν μεγάλος χασάπης. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τους καλλιτέχνες. Οι πάσης φύσεως καλλιτέχνες και μισοκαλλιτέχνες, που πολιτικολογούν ηλιθίως στα κανάλια όντως παντελώς απολιτικοί, συνήθως κρύβουν μέσα τους ένα χιτλερίσκο που δεν του δόθηκε η ευκαιρία να σώσει την πατρίδα, ίσως γιατί προτίμησε να σώσει πρώτα τον εαυτό του, παριστάνοντας τον σπουδαίο και τον ταλαντούχο πράγμα που έχει σαφή αντίκτυπο στον τραπεζικό του λογαριασμό. Ομοίως δυνάμει χιτλερίσκοι είναι και οι πολιτικολογούντες καφενόβιοι που κάθε τόσο αναφωνούν, ευρισκόμενοι εν εκστάσει: Ρε, δωσ’ μου εμένα την εξουσία για ένα εικοσιτετράωρο και θα δεις για πότε τα διορθώνω όλα. Η πολιτικολογούσα ηλιθιότητα, αν την αντιμετωπίσεις ως γλωσσικό ψυχαναλυτικό δεδομένο με μια γλωσσοψυχαναλυτική μέθοδο ανάλογη μ’ αυτήν του Ζακ Λακάν, παραπέμπει ευθέως στο κλασικό βιβλίο του Ντε Κουίνσυ «Η δολοφονία ως μια εκ των καλών τεχνών και στο δοκίμιο του Ρέυμοντ Τσάντλερ «Η απλή τέχνη του φόνου». Το μόνο που σου χρειάζεται για να περάσεις από τα κατώτατα σε ανώτερα δολοφονικά ένστικτα είναι η ιδεοληψία, δηλαδή μια έμμονη ιδέα που σε κατακυρίευσε τόσο, όσο χρειάζεται για να τα κάνεις όλα ρημαδιό, τελών εν πλήρει συγχύσει αθώος, όπως θα έλεγε ο Κατσαρός. Ο Χίτλερ ήταν ένας ….  Αθώος άνθρωπος, που κατάντησε μεκελάρης, εξαιτίας της ιδεοληψίας που είχε για τη σωτήρια αποστολή του.

 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ