Τραγουδάς κι η φωνή σου μες τον ήλιο

Το σιτάρι της μέρας ξεσπυρίζει,

Μιλάν τα πεύκα στη χλωρή τους γλώσσα:

Κελαηδάν τα πουλιά όλα του χειμώνα.

Τα υπόγεια της η θάλασσα γεμίζει

Με βήματα, αναστεναγμούς, καμπάνες,

Κουδουνίζουν σίδερα και εργαλεία,

Στριγκλίζουν του καραβανιού οι ρόδες.

Μα εγώ ακούω τη φωνή σου κι ανεβαίνει

Με ορμή κι ακρίβεια βέλους η φωνή σου,

Πέφτει η φωνή σου σα βροχή όλο βάρος,

Πανύψηλες σκορπάει η φωνή σου σπάθες,

Γυρνάει πίσω βιολέτες φορτωμένη

Και στα ουράνια μ’ ακολουθεί κατόπι.