Σύμφωνα με μια άποψη, οι ηγέτες έχουν από τη φύση τους συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ικανότητες οι οποίες τους διακρίνουν από άλλους ανθρώπους και τους καθιστούν ικανούς να ηγούνται των ομάδων. Για παράδειγμα, ο Francis Galton πίστευε ότι » οι μεγάλοι ηγέτες γεννιούνται, δεν γίνονται». Προκειμένου να υποστηρίξει αυτή την ιδέα, διερεύνησε το οικογενειακό περιβάλλον μεγάλο ηγετών με στόχο να εντοπίσει κληρονομημένες ικανότητες. Παρόλο που σήμερα οι κοινωνικοί ψυχολόγοι δεν συμφωνούν με την ιδέα του «γεννημένου ηγέτη«, αρκετές έρευνες έχουν εξετάσει το ενδεχόμενο να διαθέτουν πράγματι οι ηγέτες χαρακτηριστικά τα οποία τους διακρίνουν από τους άλλους ανθρώπους και τους δίνουν το «χάρισμα» της αποτελεσματικής ηγεσίας.

Ο Simonton (1987) συνέκρινε τους Αμερικανούς προέδρους, με βάση εκατό χαρακτηριστικά, όπως το επάγγελμα, η οικογενειακή προέλευση, το επίπεδο εκπαίδευσης, η προσωπικότητα κλπ. Από όλα τα χαρακτηριστικά μόνο τρία συσχετίζονταν με το πόσο αποτελεσματική ήταν η ηγεσία που είχαν ασκήσει (όπως αυτή κρίνονταν από ιστορικούς). Το ύψος (θετική σχέση), το μέγεθος της οικογένειας (οι αποτελεσματικότεροι πρόεδροι προέρχονταν από μικρές οικογένειες) και ο αριθμός βιβλίων που είχαν δημοσιεύσει πριν την ανάληψη του αξιώματος (θετική σχέση)(πάντα μιλώντας για τη θέση εξουσίας που κατείχαν -και όχι για την παγκόσμια ……..)Τα υπόλοιπα ενενήντα επτά χαρακτηριστικά δεν είχαν σημαντική συσχέτιση. Άλλες έρευνες έχουν εντοπίσει ορισμένους ακόμη παράγοντες οι οποίες σχετίζονται με την αποτελεσματική ηγεσία. Τέτοιοι παράγοντες είναι η νοημοσύνη (μέτρια-θετική σχέση), ηθική (οι διακεκριμένοι ηγέτες χαρακτηρίζονται είτε από πολύ υψηλό επίπεδο ηθικών αξιών, είτε από πολύ χαμηλό) τα κίνητρα για την εξουσία (μικρή θετική σχέση), ορισμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, η καλή υγεία, η φυσική ελκυστικότητα και η ομιλητικότητα.

Σε μικρές γραμμές πάντως, η αναζήτηση αξιόπιστων σχέσεων μεταξύ αποτελεσματικής ηγεσίας και χαρακτηριστικών του ηγέτη δεν έχει υπάρξει ιδιαίτερα καρποφόρα.

 

Πηγή: κοινωνική ψυχολογία – Φλώρα Κοκκινάκη