Ο δήμαρχος και οι δημοτικές Αρχές της Βουδαπέστης ξεπέρασαν τον εαυτό τους σε εκδηλώσεις φιλοξενίας. Το καινούργιο ξενοδοχείο ιαματικών λουτρών, το Cellert- furdo, κρατήθηκε για τους συμμετέχοντες στο Συνέδριο ένα ειδικό ατμόπλοιο βρισκόταν στη διάθεσή τους στον Δούναβη και διάφορες δεξιώσεις και γεύματα έλαβαν χώρα. Γενικώς η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά τονωτική και ενθαρρυντική. Ο Ferenczi επιλέχθηκε ως ο επόμενος Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας. Τον επόμενο χρόνο περισσότεροι από χίλιοι φοιτητές ζήτησαν από τον Κοσμήτορα του Πανεπιστημίου να προσκληθεί να προσκληθεί ο Ferenczi να κάνει μια σειρά παραδόσεων πάνω στην ψυχανάλυση.

Σαράντα δύο αναλυτές και συμπαθούντες έλαβαν μέρος στο Συνέδριο. Ο Φρόυντ διάβασε μια εργασία με θέμα: «Δρόμοι της ψυχαναλυτικής θεραπείας». Για κάποιο περίεργο λόγο ο Φρόυντ όντως διάβασε την εργασία αυτή, αθετώντας τον κατά άλλα απαράβατο κανόνα να κάνει διάλεξη ή ομιλία χωρίς σημειώσεις. Γι’ αυτό επέσυρε την έντονη αποδοκιμασία των μελών της οικογενειά του που ήσαν παρόντες, ισχυρίζονταν ότι τους είχε ντροπιάσει σπάζοντας μια οικογενειακή παράδοση.

Παρ’ όλο που κρατήθηκε όσο το δυνατόν μακριά από τις επίσημες εκδηλώσεις, δεν μπόρεσε να μην συγκινηθεί από τον ενθουσιασμό που επικρατούσε και τις λαμπρές προοπτικές που άνοιγαν αναπάντεχα για την επέκταση του έργου του. Λίγες μέρες μετά έγραψε στον Ferenczi «Χαίρομαι από ικανοποίηση και η καρδιά μου είναι ανάλαφρη, αφού ξέρω ότι το «Sorgenkind» μου, το έργο μου ζωής μου προστατεύεται από τη δική σας συνεργασία και των άλλων και υπάρχουν άνθρωποι που φροντίζουν για το μέλλον του. Θα παρατηρώ τους καλύτερους καιρούς που έρχονται, έστω κι αν το κάνω, από μακριά». Ο Ferenczi απάντησε ότι είχε ξανακούσει αυτή την ιστορία της παρακολούθησης από μακριά δέκα χρόνια πριν όταν ο Φρόυντ παραμέρισε για να κάνει τόπο στον Jung.

Τα τελευταία ένα ή δύο χρόνια ο Φρόυντ είχε λόγους να φοβάται, με την πτώση της αξίας του εισοδήματός του. Ο κουνιάδος του, Eli Bernays, υποπτευόμενος ότι τα οικονομικά του δεν μπορούσαν να πηγαίνουν καλά, του έστειλε ένα σεβαστό ποσό από τη Νέα Υόρκη πριν μπει η Αμερική στον πόλεμο το 1917, ήταν μια ευπρόσδεκτη ανταμοιβή για τον τρόπο που ο Φρόυντ τον είχε βοηθήσει όταν έφευγε για την Αμερική πριν εικόσι πέντε και πάνω χρόνια. Αυτό όμως είχε από καιρό εξαντληθεί.

Ήρθε τότε η κατάρρευση με τον διαμελισμό της Αυστρο-Ουγγρικής αυτοκρατορίας. Ο Φρόυντ είπε ότι δεν μπορούσε να κρύψει την ικανοποίησή του για την έκβαση αυτή. Δεκαπέντε μέρες αργότερα έγραψε: «Οι καιροί είναι φοβερά τεταμένοι. Είναι καλό που το παλιό έπρεπε να πεθάνει αλλά το νέο δεν είναι ακόμα εδώ. Περιμένουμε ειδήσεις από το Βερολίνο, που θα αναγγέλουν το νέο. Δεν πρόκειται όμως να χύσω ούτε ένα δάκρυ για τη μοίρα της Αυστρίας ή της Γερμανίας». Όχι ότι έμεινε τίποτε καλό από τον Γουίλσον, και ξέρω ότι μετέπειτα ήταν αγανακτισμένος μαζί του που παραπλάνησε την Ευρώπη δίνοντας τόσες πολλές υποσχέσεις που δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσει.

Έγραψε στον Ferenczi: «Περιμένω φοβερά πράγματα στην Γερμανία- πολύ χειρότερα απ’ ότι σε σας ή σε μας. Σκεφτείτε μόνο την τρομακτική ένταση των τελευταίων αυτών τεσσερεμήμισι  χρόνων και τη φοβερή απογοήτευση τώρα που αυτή ξαφνικά αφήνεται ελεύθερη. Αυτός ο Γουλιέλμος είναι ένας αθεράπευτα ρομαντικός τύπος, σφάλλει στην εκτίμησή του για την επανάστασή, όπως έκανε και για τον πόλεμο. Δεν ξέρει ότι η εποχή της ιπποσύνης έφθασε στο τέλος της με τον Δον Κιχώτη. Μην νοιάζεσαι υπερβολικά για την μοίρα της Ουγγαρίας, ίσως οδηγήσει σε μια αναζωογόνηση ενός προικισμένου και αντρίκειου έθνους. Όσο για την πτώση της παλιάς Αυστρίας, μονάχα βαθειά ικανοποίηση μπορώ να νιώθω. Δυστυχώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου Γερμανο- Αυστριακό ή Παγγερμανιστή …. Και η ψυχαναλυσή μας είχε κακή τύχη. Μόλις άρχισε να ενδιαφέρει τον κόσμο εξ αιτίας των πολεμικών νευρώσεων, ο πόλεμος τελειώνει κι εμείς έτυχε να πέσουμε σε μια πηγή πλούτου και αμέσως μετά στερεύει. Αλλά η κακοτυχία είναι ένα τακτικό συμπλήρωμα της ζωής. Η Βασιλεία μας προφανώς, δεν είναι εκ του κόσμου τούτου».

Ο πόλεμος είχε αφήσει να επικρέμεται μια ανησυχία προσωπικής φύσης και μάλιστα μεγάλη. Για πολλές εβδομάδες δεν υπήρχαν καθόλου νέα από τον μεγαλύτερο γιό του Φρόυντ, τον Martin, έτσι όλα τα ενδεχόμενα παρέμεναν ανοιχτά. Τελικά έφθασε η φήμη ότι όλος ο ουλαμός του είχε αιχμαλώτους είχε αιχμαλωτιστεί από τους Ιταλούς, αλλά μονάχα στις 3Δεκεμβρίου έφθασε μια κάρτα από τη Βιέννη αναγγέλοντας ξερά την παρουσία του σ’ ένα ιταλικό νοσοκομείο. Απολύθηκε στα τέλη του ερχόμενη Αυγούστου.

Παρ’ όλη τη μεγάλη έλλειψη τυπογραφικού χαρτιού και τυπογραφικών στοιχείων ο Φρόυντ πέτυχε να εκδόσει στα 1918 τον τέταρτο τόμο Sammlung Lkeiner Schriften με τις 717 σελίδες του, που ήταν όλο όσο όλοι οι προηγούμενοι μαζί.

Ειρήνη δεν έγινε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι και εν τω μεταξύ οι συνθήκες συνθήκες συνέχιζαν να χειροτερεύουν στη Γερμανία και ιδιαίτερα στην Αυστρία, ή σε ότι είχε απομείνει σ’ αυτήν. Ο Φρόυντ παραπονούνταν θλιμμένα ότι «τα τέσσερα ολόκληρα χρόνια του πολέμου ήσαν αστεία σε σύγκριση με τον παγερό ζόφο αυτών των μηνών και αναμφίβολα εκείνων που θα έρχονταν».

Η πελατεία του Φρόυντ είχε τώρα αποκατασταθεί και έβλεπε εννέα ή δέκα ασθενείς την ημέρα. Αλλά οι χίλιες κορώνες που απέφεραν είχαν το ένα δέκατο της παλιάς τους αξίας. Την πρώτη μέρα του χρόνου έγραψε στον Ferenczi: «Έχουμε μιλήσει συχνά για την εναλλακτική λύση της αυτοπροσαρμογής εν αντιθέσει με την αλλαγή του εξωτερικού κόσμου. Η ικανότητά του τώρα για προσαρμογή κήρυξε απεργία και όσο για τον κόσμο είμαι ανίσχυρος. Παραμένω δύσθυμος και πρέπει να αφύγω να μολύνω άλλους ανθρώπους όσο είναι ακόμη νέοι και δυνατοί.

Αρχικά του έλειπαν οι καινούργιες ιδέες, σύντομα όμως ήρθαν μερικές καλές στο θέμα του μαζοχισμού. Ήταν ενθουσιώδης για μια εργασία του Ferenczi πάνω στην τεχνική, την οποία χαρακτήρισε «ατόφιο αναλυτικό χρυσάφι». Χάρηκε πολύ μαθαίνοντας για τον γάμο του Ferenczi στις αρχές Μαρτίου, τώρα θα μπορούσε να ανακουφιστεί από την αγωνία να τον φροντίζει. Από την άλλη μεριά τα νέα ήσαν άσχημα για τον άλλο Ούγγρο φίλο, τον von Freund, που τελικά είχε μια υποτροπή του σαρκώματός του και οι μέρες του ήταν μέρες του.

Τον Μάρτιο ο Φρόυντ έστειλε την είδηση ότι είχε ξαφνικά γίνει παραγωγικός. Αρκετά χρόνια πριν είχε πει στον Ferenczi ότι οι πραγματικές περίοδοι. Aρκετά χρόνια πριν είχε πει στον Ferenczi ότι οι πραγματικές περίοδοι παραγωγικότητας του έρχονταν κάθε επτά χρόνια. Ο καιρός ήταν τώρα ώριμος για μια ακόμη επανεμφάνιση που από μερικές πλευρές ήταν η πιο εκπληκτική απ’ όλες.