Η καθιερωμένη επικρατούσα αντίληψη, που επισφραγίζεται με τους άγραφους και γραπτούς νόμους, τοποθετεί τον άνδρα στην κορυφή της ιεραρχίας, δίνοντάς του κύρος και εξουσία και καθορίζοντάς τα καθήκοντα και τις αρμοδιότητες του στα διάφορα πλαίσια της ζωής του. Δύσκολα ξεφεύγει ο μέσος αρχαίος έλληνας άνδρας από τα στερεότυπα και τις νόρμες που ορίζουν την συμπεριφορά του, τις δεσμεύσεις του και τις υποχρεώσεις που οφείλει να εκπληρώνει.

Ο Αριστοτέλης όταν περιγράφει τις ευθύνες και τα καθήκοντα του άνδρα, αναφέρει: «το μεν γαρ κτάσθαι της δε φυλάττειν έργον εστίν», που σημαίνει «το έργο του άνδρα είναι να αποκτά της δε γυναίκας να φυλάει». Σε αυτό προσθέτει επίσης την ευθύνη του άνδρα για τον οίκο του, που εκείνα τα χρόνια αποτελούσε τη μικρότερη αλλά πολύ σημαντική μονάδα της κοινωνίας. Ειδικότερα ο άνδρας, ανάμεσα σε άλλα, είχε την ηθική υποχρέωση να σέβεται τους προγόνους του και να διασφαλίζει το μέλλον του οίκου του, δηλαδή τους απογόνους του.

Ο άνδρας όμως φαίνεται ταγμένος να υπηρετεί, πέρα από τον οίκο του και την πατρίδα του. Οι απαιτήσεις της εκπαιδευσής του, η οποία άρχιζε σε ηλικία έξι χρονών περίπου, τον απομάκρυνε από την οικογενειά του και τον έκαναν μέλος μιας άλλης ευρύτερης οικογένειας της πατρίδας του-διασφαλίζοντας με αυτό τον τρόπο την ενότητα, την συνέχιση και την ασφάλειά της.

Ένας από τους κύριους στόχους της εκπαίδευσης, συνεπώς ήταν να εμφυσήσει στα αγόρια την ιδέα ότι η ανδρική τους ταυτότητα περιλαμβάνει την αίσθηση του «ανήκειν» σε ένα μεγαλύτερο σύνολο, όπως είναι η πόλη τους, για την ευημερία και την δύναμη της οποίας θυσιάζονται οι προσωπικές επιθυμίες και ανάγκες. Η έννοια της αυτοθυσίας, λοιπόν διδασκόταν με τελετές στις οποίες δοξάζονταν ως ήρωες αυτοί που πέθαιναν για την πατρίδα και τα ιδανικά της.

Ενώ οι φιλόσοφοι προλειαίνουν το έδαφος για μια νέα, πιο ομαλή και ισορροπημένη ζωή, οι αξιώσεις της εποχής παγιδεύουν τον άνδρα. Τον απομακρύνουν από την ευαίσθητη και ανθρώπινη πλευρά του, η οποία δεν συμβαδίζει με τους στόχους της πόλης, που του καλλιεργούν την αίσθηση της παντοδυναμίας για να μπορεί να αντέχει. Ο άνδρας, αρχηγός και πατριάρχης, τοποθετείται σε μια ανώτερη θέση. Μια θέση που δημιουργεί τεράστια φυσική και συναισθηματική απόσταση ανάμεσα στον ίδιο και την οικογενειά του, και δεν του επιτρέπει εκ των πραγμάτων να βλέπει τα μάτια των δικών του και να ακούει τα δικά τους. Από τη θέση ισχύος στην οποία βρίσκεται, δυσκολεύεται να κατανοήσει τις ανάγκες τους και να δημιουργήσει θερμές και οικείες θέσεις. Η παντοδυναμία του και ο τρόπος με τον αντιλαμβάνεται και αντιμετωπίζει την συντροφό του παρεμποδίζουν την κοινή τους συμπόρευση, στερώντας από τον ίδιο την ευκαιρία για συναισθηματική ωρίμανση και ολοκληρωμένες σχέσεις.

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες του αριστοτέλη

Στο έργο του Περί ζώων γενέσεως ο Αριστοτέλης,  περιγράφει, μεταξύ άλλων, τη θέση και τον ρόλο των ανδρών και γυναικών, αναφέρει ότι η φύση της γυναίκας συνιστά απόκλιση από αυτή του άνδρα, ενώ σε άλλο σημείο χαρακτηρίζει τη γυναίκα ως ανώριμο αρσενικό. Ο φιλόσοφος υποστηρίζει ότι ο πατέρας είναι αυτός που μεταβιβάζει τη μορφή στα παιδιά του, διότι έχει ενεργητικό ρόλο στη διαδικασία της αναπαραγωγής, σε αντίθεση με τη γυναίκα η οποία έχει παθητικό ρόλο.

Πηγή: H επιστροφή του άνδρα – Ελισάβετ Μπαρμπαλιού