Χρειάζομαι συντρόφους, αλλά συντρόφους ζωντανούς, όχι πτώματα και νεκρούς που να υποχρεώνομαι να τα κουβαλάω στην πλάτη όπου και αν πάω

 

 

Σχετικά με την φιλία, ο Νίτσε συνιστούσε: Να είσαι για τον φίλο σου κρεβάτι να ξαποσταίνει, αλλά κρεβάτι σκληρό, εκστρατείας. Αναμφίβολα, οι πιο άξιοι σύντροφοί μας είναι εκείνοι που μπορούν να πανηγυρίσουν με τις επιτυχίες μας, όπως έλεγε ο Ουάιλντ, αλλά κι εκείνοι που μας κάνουν να βλέπουμε που κάνουμε λάθος.

Οι άνθρωποι που μας μιλάνε ανεξάρτητα από αυτό που περιμένουμε να ακούσουμε και το κάνουν για το δικό μας καλό – δεν πάνε πάντα μαζί αυτά τα δύο: υπάρχει εκείνος που επικρίνει από μνησικακία- είναι εκείνοι που μας επιτρέπουν να γίνουμε καλύτεροι από ότι είμαστε.Και αυτός θα μπορούσε να είναι ο ορισμός του καλού φίλου: κάποιος που μπροστά του μπορούμε να συμπεριφερόμαστε όπως ακριβώς είμαστε, αλλά και που μας βοηθάει να ξεπερνάει τα εμπόδια της ζωής.

Βεβαίως, πολλά από αυτά τα εμπόδια τα βάζουμε στους εαυτούς μας εμείς οι ίδιοι.

Αυτός είναι ο λόγος που οι μεγάλοι ηγέτες της ιστορίας δεν αφέθηκαν να οδηγηθούν από κόλακες, αλλά διάλεγαν να έχουν στο πλευρό τους εκείνους που ήταν ικανοί να μεταδίδουν το δικό τους όραμα για τα πράγματα. Με ένα τέτοιο σύντροφο διπλασιάζουμε την κατανόησή μας για τον κόσμο και, ως και εκ τούτου την ισχύ μας.