Οι ένορκοι αντιλαμβάνονται πάντα σωστά;

Μερικές φορές οι ένορκοι αθωώνουν ένα κατηγορούμενο ακόμα κι αν νιώθουν ότι η υπόθεση έχει αποδειχτεί. Αυτό συμβαίνει, όταν οι ένορκοι νιώθουν συμπάθεια για τον κατηγορούμενο, για παράδειγμα στην ευθανασία ή όταν αισθάνονται ότι δεν έπρεπε να ασκηθεί δίωξη. Για παράδειγμα, το 2001, δύο διαδηλωτές κατά της πυρηνικής ενέργειας κατηγορήθηκαν ότι συνωμότησαν για να προκαλέσουν εγκληματικές καταστροφές σε ένα υποβρύχιο. Παρόλο που ο δικαστής είπε στους ενόρκους ότι τα ιδανικά δεν σχηματίζουν υπεράσπιση έναντι της κατηγορίας, οι ένορκοι κατέληξαν σε αθωωτική ετυμηγορία.

Στην πιο συνοπτική επισκόπηση των αποφάσεων των ενόρκων που πάρθηκαν, οι Kalven & Zeisel (1966) υποστήριξαν ότι στο 78% των υποθέσεων η ετυμηγορία των ενόρκων ήταν ίδια με αυτή του δικαστή.  Ωστόσο, αυτό ακόμα αφήνει έναν ανησυχητικό αριθμό περιπτώσεων, στις οποίες μπορεί να έφθασαν σε λάθος ετυμηγορίες, με πιθανές καταστροφικές συνέπειες. Σε περιπτώσεις που έγινε αποδεκτή η ετυμηγορία της πλειοψηφία της πλειοψηφίας μπορεί να υπήρχαν ψυχολογικοί παράγοντες, όπως η πίεση για συμμόρφωση, οι οποίοι ενδέχεται να εξηγούν αυτό το αποτέλεσμα.