Γ. Ρίτσος

Ο Αποχαιρετισμός του Ρίτσου, στην Στοά Ματσάγγου στις 8 και 9 Σεπτεμβρίου

Ο Αποχαιρετισμός του Ρίτσου, στην Στοά Ματσάγγου στις 8 και 9 Σεπτεμβρίου

  (Η παράσταση ξεκινάει αυστηρά στις 20.15 για να γράψουν τα θεατρικά φώτα και να προλάβουμε τα γενικά φώτα της Στοάς που ανάβουν στις 21.05 ακριβώς)     …Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου και το αίμα μου – το σώμα και το αίμα του Γρηγόρη Αυξεντίου, ενός φτωχόπαιδου, 29 χρονών, απ’ το χωριό Λύση, οδηγού ταξί το επάγγελμα, που ‘μαθε στη Μεγάλη Σχολή του Αγώνα τόσα μόνο γράμματα όσα να φτιάχνουν τη λέξη «Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α»  και που...

Read More

Γιάννης Ρίτσος

Γιάννης Ρίτσος

  Ο ποιητής Όσο κι αν βρέχει το χέρι του μες στο σκοτάδι Το χέρι του δε μαυρίζει ποτέ. Το χέρι του Είναι αδιάβροχο είναι αδιάβροχο στη νύχτα. Όταν θα φύγει (γιατί όλοι θα φύγουμε μια μέρα) θαρρώ θα μείνει Ένα γλυκύτατο χαμόγελο στον κόσμο τούτο Που αδιάκοπα θα λέει «ναι» και πάλι «ναι» Σε όλες τις προαιώνιες διαψευσμένες ελπίδες.  ...

Read More

Γιάννης Ρίτσος

Γιάννης Ρίτσος

Σπουδαίος και πολυγραφότατος έλληνας ποιητής, με διεθνή απήχηση, που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ‘30. Ο «Επιτάφιος», η «Ρωμιοσύνη» και η «Σονάτα υπό το Σεληνόφως» είναι τρία από τα πιο γνωστά έργα του. Το 1975 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά την πρωτομαγιά του 1909. Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του μεγαλοκτηματία Ελευθέριου Ρίτσου και της Ελευθερίας Βουζουναρά. Τα τρία...

Read More

Όταν έρχεται ο Ξένος

Όταν έρχεται ο Ξένος

  Όλα δικά μας, – είπε ο Ξένος. – Όλα του κόσμου τούτου- Και τους νεκρούς μας τους κουβαλάμε μέσα μας Χωρίς ο χώρος να στενεύει, χωρίς να βαραίνουμε- Συνεχίζουμε τη ζωή τους απ’ τις βαθιές ζωές και τις έρημες ρίζες, Τη δική τους ζωή, τη δική μας ακέρια μες στον ήλιο. Τότε ακριβώς είναι Που γίνεται Μια μεγάλη διαφάνεια, Διακρίνονται πέρα τα γαλανά νησιά και τα νησίδια που ποτέ ως τώρα δεν φάνηκαν Κι ακούγεται ευδιάκριτα η χορωδία των μικρών...

Read More

Κατευόδιο

Κατευόδιο

        Δεν καταθέτει τα όπλα. Σ” αυτό το σημείο όλων των αμφιβολιών και χωρισμών, μια γυναίκα τον κοίταξε, του χαμογέλασε. Στο διάολο όλοι σας-είπε- δεν έχω την ανάγκη κανενός. Εγώ σηκώνω τη μεγάλη ανεμόσκαλα. Τη στήνω στο δέντρο, όχι καθόλου για να κόψω καρπούς, μονάχα για να ανέβω, κι έτσι, κρυμμένος στα πυκνά φυλλώματα, ξέρω πως έχει μείνει κάπου εκεί στην άδεια μου θέση ένα σεμνό πουλί να τραγουδάει ακούραστα το αθάνατο...

Read More

Οι Γειτονιές του κόσμου

Οι Γειτονιές του κόσμου

    …………………………                                                                                                                                                                             Ερχόταν η Άνοιξη- καθόταν στο σκουριασμένο ντεπόζιτο της αυλής μας και κουνούσε τα πόδια της. Κι ήταν ένα μεγάλο παράνομο χαμόγελο, αντιφεγγίζοντας από μάτια σε μάτια, αντιφεγγίζοντας από στόμα σε στόμα- Ετούτο το χαμόγελο του κομμουνιστή. Ένα...

Read More

Copyright ©
Βολυράκη Ζ.
Design & Hosting by philanthropy.gr