Κώστας Βάρναλης

Τρίτη εξαϋλωση

  Εγώ είμαι η Τέχνη, που νικώ την ύλη με το ιδανικό. Αφού ξεσκίστηκα βαθιά κι αφού ξεσκίστηκα παντού, ναζάρα και καμωματού θα κάνω το κορίτσι πιά   Εγώ είμαι η Τέχνη των Τεχνώ, (Θεός και Πατρίδα το ψαχνό!) που τραγουδάω και διαφεντεύω κάθε τι σάπιο και που ζέχνει, χωρίς καθόλου να πιστεύω γι” αυτό “μια των Τεχνών η Τέχνη!   Αριστοκράτισσα ζωή των υπερκόσμιων ακοή, αιώνια, απόλυτη, σπουδαία. Ψυχή δεν έχω και ζητώ σε κάθε τάφον...

Read More

Αγία Οικογένεια

Μάνα παλιά σκαπάνισσα (και βάλε!) Πολυτελείας εταίρα η θυγατέρα. Γιός πλερωτός φονιάς ερυθροδέμων, και μπαμπάκας τσολιάς των Γερμανών. Την άγιαν οικογένειαν προσκυνάτε! Αυτή «Μεγάλη Ελλάδα» κι αγκωνάρι της εκκλησίας, κορφή του ντοβλετιού. Αν λείπανε, δε θα “χαμε ιστορία! Φτωχάμοιρε λαέ, της προδοσίας διδάχοι σου οι πρωτάτοι. Είναι ψηλά, δεν τους φτάνουν τα βόλια σου, πως θέλεις ναν τους φτάσουν της Μούσας τα...

Read More

Κατήχηση

Δεν έχει μάνα, αδέλφια, συγγενείς, γυναίκα, φίλους. Ένας και κανείς. Τον συνεπαίρνει ο αγέρας που φυσά Κακός στον εαυτό του, όχι στους άλλους κακούς, αδερφοφάγους, κανιβάλους. Όλοι πρώτοι! Και το πιστεύουν. Άλτες στα πιο ψηλά πρωτάτα οι πιο Εφιάλτες. Τι κάθεσαι και αχνογελάς; Κουνήσου! Σε προσπεράσαν οι κατοπινοί σου! Γρηγορότερο τρέξιμο του αιώνα το τρέξιμο σε λασπουριά ως το γόνα. Δυνατότερη δύναμη καμιά στα μαύρα τούτα χρόνια απ” τη βρωμιά...

Read More

Βάστα, Καρδιά……

Να με ξεριζώσεις, Χάρε, σου αντιστέκομαι σα δρυ. Όση φόρα θέλεις πάρε, να με πάρεις δε μπορεί. Να με ξεριζώσεις, όχι! δε το θέλω και βαστώ, όσον η καρδιά μου το “χει το κουράγιο της σωστό. Στ” αγιασμένο ετούτο χώμα, που ήπιεν αίμα ποταμό, μας κρατάει το κρέας ακόμα για το μέγα Λυτρωμό. Δεν το θέλω άλλοι να φτάσουν δίχως μου στη κορυφή, στ” άκρον ύψος να γιορτάσουν οι γενναίοι μου σύντροφοι. Θα γιορτάσουμε σαν ένας τη μεγάλη Ανατολή κάθε τόπου,...

Read More

Για Λευτεριά και Δίκιο

Και πάλι στον αγώνα σκοτωμένοι, αλλ” όχι νικημένοι. Η φλόγα μένει κατάκορφα σε στήθια και σε νου, στα πέρατα της γης και τ” ουρανού. Άχαρα νιάτα, αγέλαστα και γέρα σ” ατέλειωτη σκλαβιά χωρίς αγέρα! Στον τοίχο αλυσωμένοι το σκεβρό τρέχουν οι σκλάβοι πριν από τον καιρό. Μαχαίρι στο λαό, φωτιά, κρεμάλα ή περασμένοι αραδαριά με πάλα! Τα θύματα βουνό και στην κορφή, ξένοι, ντόπιοι φονιάδες αδελφοί! Και πάλι σκοτωμένοι στον αγώνα – για λευτεριά και...

Read More

Τα μάτια σου

Για τα γλυκά σου μάτια θέλησα -ωιμέ – να ζήσω, ν” ανάψω και σβήσω σε κόσμο πεταχτό εγώ το φως τους να “μια αυτά να “ναι το φως μου στου αμίλητου αυτού κόσμου τον ίσκιο τον πηχτό. Παιδιάστικα ως τα βάθη… να βλέπω τη ψυχή τους και κάθε αθώα ευχή τους στη θεία φωτοβολιά κι όταν στην άρπα επάνω πεθάνουνε τα χέρια να γίνουνε κείνα αστέρια, και γω ουρανού...

Read More

Copyright ©
Βολυράκη Ζ.
Design & Hosting by philanthropy.gr