Ποίηση

ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

Η άπιστη γυναίκα Και την επήγα στο ποτάμι, Νομίζοντάς τηνε κορίτσι Κείνη όμως ήταν παντρεμένη. Του Άη- Γιάκωβου  τη νύχτα Κι όλα σχεδόν συμφωνημένα Και τα φανάρια σβήσανε Και ανάψανε οι γρύλλοι. Στις ακριβές βραγιές ακούμπησα Τα κοιμισμένα στήθη της Κι ανοίξανε με μιας Καθώς κλωνιά υακίνθων, Το μεσοφόρι της κολλαριστό Τριζοβολούσε μες στ’ αυτιά μου, Ωσάν κομμάτι από μεταξωτό Που το ξεσχίζουνε δέκα μαχαίρια. Χωρίς φως ασημένιο στις κορφές τους...

Read More

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

Τραγουδάς κι η φωνή σου μες τον ήλιο Το σιτάρι της μέρας ξεσπυρίζει, Μιλάν τα πεύκα στη χλωρή τους γλώσσα: Κελαηδάν τα πουλιά όλα του χειμώνα. Τα υπόγεια της η θάλασσα γεμίζει Με βήματα, αναστεναγμούς, καμπάνες, Κουδουνίζουν σίδερα και εργαλεία, Στριγκλίζουν του καραβανιού οι ρόδες. Μα εγώ ακούω τη φωνή σου κι ανεβαίνει Με ορμή κι ακρίβεια βέλους η φωνή σου, Πέφτει η φωνή σου σα βροχή όλο βάρος, Πανύψηλες σκορπάει η φωνή σου σπάθες, Γυρνάει...

Read More

Νικηφόρος Βρεττάκος

Άγαλμα του πεζοδρομίου που σε φυσά ο μαΐστροςστο ένα σου πόδι ενώ σφυρίζεις τους καημούς της πατρίδαςμε μια φωνή σαν του ρυακιού που κελαηδεί μες στην καρδιά σου,-μικρή καρδιά της λευτεριάς που τρέμει όπως η πούλια-παιδί του αγέρα με τη φυσαρμόνικα! Δεν είναι πια το πολυβόλο που θα κρίνει τη λευτεριά.Δεν είναι πια οι βασανιστές που θα μας καταλύσουν.Δεν είναι κείνος που θα βγει να σ” αντιμετωπίσει,παιδί του αγέρα με τη φυσαρμόνικα! Άγαλμα του...

Read More

Νικηφόρος Βρεττάκος

Νικηφόρος Βρεττάκος

04/08/1991 Πεθαίνει ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ποιητές, ο Νικηφόρος Βρεττάκος. Αντιστέκομαι όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές σαν τα κόκαλα τ’ αντρειωμένου, που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας· που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα, αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους χυμούς ειρήνη και φως....

Read More

Επάγγελμα πατρός: ηθοποιός

Επάγγελμα πατρός: ηθοποιός

Αχ να γινόταν πάλι να με πάρεις απ’ το χέρι να με βγάλεις από τούτο το λαγούμι όπου οι άνθρωποι μυρίζονται ανθρώπινο κρέας να με πήγαινες όπως τότε στην ακροθαλασσιά κάτω από τα κτίρια των παιδικών εξοχών, τότε που σε περίμενα να παραπονεθώ έστω να πω ότι η προϊσταμένη κρατούσε τα γλυκά που μου ‘φερνες κι αντί γι αυτό κοιτούσα μαγεμένος τα καινούρια λαστιχένια σου παπούτσια. Πατέρα δεν έμαθες ποτέ σε τι κόλαση με είχατε βάλει τι μου ‘καναν τ’...

Read More

Οι Δίκαιοι

Οι Δίκαιοι

Κάποιος που καλλιεργεί τον κήπο του όπως θα ήθελε ο Βολταίρος. Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη γιατί στον κόσμο υπάρχει η μουσική. Αυτός που ανακαλύπτει με χαρά μια ετυμολογία. Δύο πελάτες που σε κάποιο καφενείο παίζουν το σιωπηλό τους σκάκι. Ο πηλοπλάστης που προκαθορίζει ένα σχήμα ή ένα χρώμα. Ο στοιχειοθέτης που στήνει όμορφα τούτο το κείμενο και που ίσως δεν τ’ αρέσει. Μια γυναίκα κι ένας άντρας που διαβάζουν μαζί τις τελευταίες στροφές ενός...

Read More

Αρχείο

Copyright ©
Βολυράκη Ζ.
Design & Hosting by philanthropy.gr