Ξένη ποίηση

ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

Η άπιστη γυναίκα Και την επήγα στο ποτάμι, Νομίζοντάς τηνε κορίτσι Κείνη όμως ήταν παντρεμένη. Του Άη- Γιάκωβου  τη νύχτα Κι όλα σχεδόν συμφωνημένα Και τα φανάρια σβήσανε Και ανάψανε οι γρύλλοι. Στις ακριβές βραγιές ακούμπησα Τα κοιμισμένα στήθη της Κι ανοίξανε με μιας Καθώς κλωνιά υακίνθων, Το μεσοφόρι της κολλαριστό Τριζοβολούσε μες στ’ αυτιά μου, Ωσάν κομμάτι από μεταξωτό Που το ξεσχίζουνε δέκα μαχαίρια. Χωρίς φως ασημένιο στις κορφές τους...

Read More

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

Τραγουδάς κι η φωνή σου μες τον ήλιο Το σιτάρι της μέρας ξεσπυρίζει, Μιλάν τα πεύκα στη χλωρή τους γλώσσα: Κελαηδάν τα πουλιά όλα του χειμώνα. Τα υπόγεια της η θάλασσα γεμίζει Με βήματα, αναστεναγμούς, καμπάνες, Κουδουνίζουν σίδερα και εργαλεία, Στριγκλίζουν του καραβανιού οι ρόδες. Μα εγώ ακούω τη φωνή σου κι ανεβαίνει Με ορμή κι ακρίβεια βέλους η φωνή σου, Πέφτει η φωνή σου σα βροχή όλο βάρος, Πανύψηλες σκορπάει η φωνή σου σπάθες, Γυρνάει...

Read More

Επάγγελμα πατρός: ηθοποιός

Επάγγελμα πατρός: ηθοποιός

Αχ να γινόταν πάλι να με πάρεις απ’ το χέρι να με βγάλεις από τούτο το λαγούμι όπου οι άνθρωποι μυρίζονται ανθρώπινο κρέας να με πήγαινες όπως τότε στην ακροθαλασσιά κάτω από τα κτίρια των παιδικών εξοχών, τότε που σε περίμενα να παραπονεθώ έστω να πω ότι η προϊσταμένη κρατούσε τα γλυκά που μου ‘φερνες κι αντί γι αυτό κοιτούσα μαγεμένος τα καινούρια λαστιχένια σου παπούτσια. Πατέρα δεν έμαθες ποτέ σε τι κόλαση με είχατε βάλει τι μου ‘καναν τ’...

Read More

Οι Δίκαιοι

Οι Δίκαιοι

Κάποιος που καλλιεργεί τον κήπο του όπως θα ήθελε ο Βολταίρος. Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη γιατί στον κόσμο υπάρχει η μουσική. Αυτός που ανακαλύπτει με χαρά μια ετυμολογία. Δύο πελάτες που σε κάποιο καφενείο παίζουν το σιωπηλό τους σκάκι. Ο πηλοπλάστης που προκαθορίζει ένα σχήμα ή ένα χρώμα. Ο στοιχειοθέτης που στήνει όμορφα τούτο το κείμενο και που ίσως δεν τ’ αρέσει. Μια γυναίκα κι ένας άντρας που διαβάζουν μαζί τις τελευταίες στροφές ενός...

Read More

Εκατό ερωτικά σονέτα του Πάμπλο Νερούδα

Εκατό ερωτικά σονέτα του Πάμπλο Νερούδα

Μες στα δάση, μια μουντή έκοψα κλάρα Και στα χείλη, διψώντας, ύψωσα το θρόισμά της: Η φωνή ίσως και να ‘ταν της βροχής που θρηνούσε, Μια σπασμένη καμπάνα ή μια καρδιά κομμένη.   Κατιτίς που από τόσο μακριά μου φαινόταν Για τα καλά κρυμμένο, σκεπασμένο απ’ το χώμα, Μια κραυγή που την κούφαναν απέραντα φθινόπωρα Με το υγρό και μισάνοιχτο σκοτάδι των φύλλων.   Όμως εκεί, ξυπνώντας απ’ το όνειρο του δάσους, Μπρος στο στόμα μου λάλησε της...

Read More

Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα

Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ’αχαμνά του Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη...

Read More

Αρχείο

Copyright ©
Βολυράκη Ζ.
Design & Hosting by philanthropy.gr