Ρίτσος

Ρίτσος

ὅσοιδέχτηκαν μία στιγμὴ τὴν προσφορά σου, μόλις στρίψεις τὸ κεφάλι σουδοκιμάζουν στὴν πέτρα τὰ νομίσματα, μὰ ἐκεῖνα δὲν ἀφήνουν ἦχο,προσπαθοῦν ν᾿ ἀποκρυπτογραφήσουν στὰ χαρτονομίσματατοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὶς σφραγίδες, μ᾿ αὐτὰ δὲ διακρίνονται στὸκαταπληχτικό σκοτάδι,καὶ τὰ πετοῦν ξανὰ μπροστὰ στὰ πόδια σου καὶ φεύγουν. Καὶ μένεις μόνος μ᾿ ὅλο σου τὸν πλοῦτο ποδοπατημένο,μόνος μπρὸς στὸ μαγνητικὸ ἀνοιγμένο στόμιο τοῦ ἀδειανοῦ...

Read More

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος (απόσπασμα)

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος (απόσπασμα)

Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα, κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε, γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου, σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν, κι όταν κλείνεσαι μέσα σ’ αυτόν τον ήχο του πετάγματος νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου, κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα, μέσα στα ρωμαλέα...

Read More

Γιάννης Ρίτσος

Γιάννης Ρίτσος

Το κλάμα του κρέμεται στο απόγευμα σαν το κουρελιασμένο χαρταητό στα σύρματα του τηλέγραφου. Κι οι μανάδες, πίσω απ” τα τζάμια, συλλογιούνται, συλλογιούνται: ένα σανιδένιο τραπέζι δίχως ψωμί, τ” άπλυτα ρούχα πεταμένα στην καρέκλα, το στρογγυλό φεγγίτη της φοιτητικής σοφίτας με το σταχτί δειλινό φως πούναι σα μια παλιά πλάκα γραμμόφωνου μ” ένα τραγούδι που δεν το τραγουδάει πια κανένας. Όμορφο τραγουδάκι – το ξεχάσαμε – Κάτι έλεγε γι” αγάπη στην...

Read More

Αποχαιρετισμός

(Ο Γ. Αυξεντίου,αποκλεισμένος στη σπηλιά του της Μονής Μαχαιρά Μονολογεί) «Κι αλήθεια, ξέχασα να σας πω το κυριότερο,-που μόλις τώρα το” μαθα- δεν είναι τόσο δύσκολος ο θάνατος.Το αντίθετο μάλιστα. Και σας βεβαιώνω τώρα με το αίμα μου: ποτέ δεν ήταν τόσο ευτυχισμένος ο Χριστός όσο την ώρα που το τελευταίο καρφί τον άφησε ακίνητο, χωρίς να τον σκοτώσει, για να κοιτάξει κατάματα τον ουρανό και τη θυσία του, ποτέ ο Προμηθέας δεν αντίκρισε τόσο...

Read More

Ξεπέρασμα κινδύνου

  Κάθε τόσο, ένα άστρο ή μια φωνή πέφτει τόσο βαθιά, που αυτός κρατιέται από τα κάγκελα του μπαλκονιού ή απ” ένα χέρι (αν βρίσκεται ένα χέρι) μη βουλιάξει μέσα του. Το πιο πιστό του χέρι, είναι τ” άλλο του χέρι. Όμως έτσι τα χέρια του τον κλείνουν σ” έναν κύκλο. Δεν το αντέχει. Κι απλώνει τα χέρια του σα να “ναι ν” αγκαλιάσει κάποιον ή σε στάση ισορροπίας.   Κι έτσι, σα σκοινοβάτης, κοιτώντας ολοίσια μπροστά του κρατιέται ευθυτενής επάνω απ” το...

Read More

Δύσκολες ώρες

Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας. Κι αυτός ο περήφανος, γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, αφέθηκε να τον βοηθήσουν, εγγράψαν υποθήκες πάνω του, πήραν δικαιώματα, αξιώνουν, μιλάνε για λογαριασμό του, του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα, τον ελεούν, τον ντύνουν μ’ άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα, του σφίγγουν μ’ ένα καραβόσκοινο τη μέση. Εκείνος, μέσα στα ξένα ρούχα, ούτε μιλάει κι ούτε πια χαμογελάει μη και φανεί που ανάμεσα στα δόντια του...

Read More

Αρχείο

Copyright ©
Βολυράκη Ζ.
Design & Hosting by philanthropy.gr