Κοινωνία

Σιμόν ντε Μπωβουάρ

Σιμόν ντε Μπωβουάρ

  Είναι μια Κυριακή του χειμώνα του 1921, σε μερικές βδομάδες η Σιμόν θα γίνει δεκατεσσάρων ετών. Το καινούργιο παλτό που φοράει τις Κυριακές, το ασορτί καπελάκι, τα γάντια, το προσευχητάρι είναι έτοιμα….. Και ιδού που η έφηβη δηλώνει κοιτάζοντας τη μητέρα της στα μάτια, αλλά κάπως λοξά, τόσο δύσκολο της είναι να αρθρώσει την ομολογία, ότι δεν θα ξαναπάει στην εκκλησία. Μαζεύει όλο της το κουράγιο για να εκστομίσει την τελεσίδικη φράση:...

Read More

1958 Στοκχόλμη

1958    Στοκχόλμη

    Το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο, που χορεύει και κάνει τον κόσμο να χορεύει, είναι στις δόξες του. Στο Παγκόσμιο Ποδόσφαιρο της Σουηδίας, ο Πελέ και ο Γκαρίντσα καθιερώνονται, διαψεύδοντας όσους λένε ότι οι μαύροι δεν μπορούν να παίξουν σε ψυχρό κλίματα. Ο Πελέ, αδύνατος, σχεδόν παιδί, φουσκώνει το στήθος για να εντυπωσιάσει, κι ανασηκώνει το πιγούνι. Παίζει ποδόσφαιρο όπως θα έπαιζε ο θεός, αν ο θεός αποφάσιζε να ασχοληθεί σοβαρά με...

Read More

Ο Τσε Γκεβάρα αποχαιρετά τους γονείς του

Ο Τσε Γκεβάρα αποχαιρετά τους γονείς του

  Γι’ άλλη μια φορά νιώθω στις φτέρνες μου τα πλευρά του Ροσινάντη. Παίρνω πάλι τους δρόμους, με την ασπίδα στο χέρι. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη, και είμαι, μόνο διαφορετικού τύπου, από εκείνους που ρισκάρουν τη ζωή τους για να αποδείξουν τις αλήθειες στις οποίες πιστεύουν. Ίσως αυτή να είναι η οριστική. Δεν το αποζητώ, όμως βρίσκεται μέσα στους λογικούς υπολογισμούς των πιθανοτήτων. Αν είναι έτσι, τότε σας στέλνω ένα τελευταίο...

Read More

Αν όλα τα παιδιά πέσουν στο γκρεμό θα πέσεις κι εσύ;

Αν όλα τα παιδιά πέσουν στο γκρεμό θα πέσεις κι εσύ;

«Όταν οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν, συνήθως μιμούνται ο ένας τον άλλον» – Έρικ Χόφερ   Η άνωθεν ρήση του Χόφερ αποδίδει άψογα την ανθρώπινη συμπεριφορά, αν παραβλέψουμε ένα μικρό λάθος. Οι άνθρωποι, κύριε Χόφερ, δεν είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν, γιατί πρέπει να μιμούνται, γιατί θέλουν να ανήκουν. ~~ Όλα τα ζώα μαθαίνουν μέσω της μίμησης. Αν η μάνα-γάτα δεν φάει αυτό το κίτρινο έντομο, τότε δεν θα το φάνε...

Read More

«Αλλοι επήραν τον ανθό και συ τη ρίζα πήρες»

«Αλλοι επήραν τον ανθό και συ τη ρίζα πήρες»

  Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Προς την μητέρα μου (1873) Μάννα μου, ἐγώ ᾽μαι τ᾽  ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι ὁποὺ τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει. Τὸ δόλιο! ὅπου κι ἂν στραφεῖ κι ἀπ᾽  ὅπου κι ἂν περάσει, δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθεῖ κλωνάρι νὰ πλαγιάσει. Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ᾽ ἀποδαρμένη μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ᾽  ἀφρισμένη, παλαίβω μὲ τὰ κύματα χωρὶς πανί, τιμόνι κι ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη. Στὴν...

Read More

Παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς

Παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς

  Όταν κάποιοι με τις μισές ικανότητες κι ακόμα λιγότερη προσπάθεια καταφέρνουν να ευδοκιμούν στον κήπο, εκείνοι σαν αγριόχορτα ξεραίνονται σε μια γωνιά, αφού προλάβουν να φτιάξουν ένα παράξενο άνθος -του κάκου. Είναι άνθρωποι που δεν ταιριάζουν, που δεν θέλουν να ταιριάξουν (κι ίσως κάποια πρωινά να το εύχονται, αλλά μετανιώνουν πριν να ‘ρθει το βράδυ). Δεν ξέρω αν είναι πιο έξυπνοι απ’ τους πολλούς, αν και κάποιοι που γνώρισα είχαν πιο...

Read More

Copyright ©
Βολυράκη Ζ.
Design & Hosting by philanthropy.gr